ταλαιπωρία τώρα μες στο πάσχα να τρέχω για μπάχαλα

βουλγαρική αντικομμουνιστική αφίσα του 1942, η οποία λέει "ο μπολσεβικισμός είναι η κόλαση επί γης." σαν π.γ. της κ.ε. του πλοκ δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε το πάσχα θα προτιμούσαμε να σουβλίζουμε παπάδες όπως δείχνει το εν λόγω κοιλοπόνημα των βούλγαρων φασιστών.

οι παροικούντες την Αλ-Κουντς ξέρουν την εμμονή του γ.γ. του πλοκ με το Σπιρτόκουτο του Γιάννη Οικονομίδη και την απολύτως διαλεκτική μεταφορά συγκεκριμένων φράσεων της ταινίας στη συγκεκριμένη κατάσταση του κοινωνικοπολιτικού προτσές. καθώς βρισκόμαστε λοιπόν σε βδομάδα κατάνυξης και έχοντας κατά νου την πληθώρα επαναστατικών και αγωνιστικών πράξεων που έχουν συμβεί ιστορικά κατά το πάσχα, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στον παρακάτω διάλογο μεταξύ Δημήτρη και Γιώργου μετά από τον επικό τους καυγά για το μπουρδέλο το κλιματιστικό του Δημήτρη και το αν το κορυδαλλιώτικο μαγαζί τους από καφέ θα μετασχηματιστεί σε λάιβ σκηνή. σηκώνεται λοιπόν ο Γιώργος να φύγει, και αφού συμφωνούν το βράδυ στο μαγαζί να πάρουν αποφάσεις ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

Δημήτρης: που πας τώρα;

Γιώργος: (με έκδηλη απογοήτευση σε πρόσωπο και φωνή): πάω για μπάνιο. έχω υποσχεθεί στο Μιχαλάκη να πάμε για μπάνιο. είναι κι η Εύα από δίπλα. 

Δημήτρης: άντε πηγαίντε να μαυρίσετε.

Γιώργος: άσε ρε φίλε. ταλαιπωρία τώρα μες στο μεσημέρι να τρέχω για μπάνιο. γάμησε τα.

εντελώς διαλεκτικά, ας φανταστούμε την παραπάνω συζήτηση, αλλά αντί για μπάνιο να συζητάνε για κάποια διαδήλωση ή εξέγερση:

Δημήτρης: που πας τώρα;

Γιώργος: (με έκδηλη απογοήτευση σε πρόσωπο και φωνή): πάω για πορεία. έχω υποσχεθεί στο Μιχαλάκη να πάμε για μολότοφ. είναι κι η Εύα από δίπλα. 

Δημήτρης: άντε πηγαίντε να τα σπάσετε.

Γιώργος: άσε ρε φίλε. ταλαιπωρία τώρα μες στο μεσημέρι να τρέχω για μπάχαλα. γάμησε τα.

φυσικά, επειδή η ταξική πάλη δεν γνωρίζει ούτε πάσχα ούτε αναστάσεις ούτε κατανύξεις, ο γ.γ. του πλοκ κάνει μια ιστορική αναδρομή στις σημαντικότερες επαναστατικές/εξεγερσιακές/αγωνιστικές στιγμές του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος που έχουν λάβει χώρα κατά τη διάρκεια της πασχαλινής περιόδου. για λόγους κόντεντ... ε, όχι συμπερίληψης ήθελα να πω, ως πασχαλινή περίοδο μετράω τόσο αυτή των καθολικών όσο και αυτή των ορθόδοξων και την λογίζω ως κινητή περίοδο δύο εβδομάδων, δηλαδή στο περίπου μετράω το διάστημα από τις 14 Απριλίου έως τις 7 Μαίου, που είναι συνήθως οι ημερομηνίες που πέφτει το πάσχα και οι δύο εβδομάδες κλειστών σχολείων.

4-11 Απριλίου 1968: ξεσπά σε 110 πόλεις των ηπα η Εξέγερση της Μεγάλης Εβδομάδας, ή αλλιώς οι συγκρούσεις των μαύρων με την αστυνομία και τον στρατό μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στις 4 Απριλίου 1968 στο Μέμφις. σε ομιλία του στις 6 Απριλίου σε συγκέντρωση στην Ουάσινγκτον, ο Στόουκλι Καρμάικλ είπε "οι μαύροι πρέπει να επιζήσουν, και ο μόνος τρόπος για να επιζήσουν είναι να βρουν όπλα." το τέλος της εξέγερσης βρήκε 43 μαύρους νεκρούς από την καταστολή της κυβέρνησης τσόνσον, η οποία καταστολή στην Βαλτιμόρη συγκεκριμένα διατάχθηκε από το κάθαρμα σπίρο άκνιου, τότε κυβερνήτη της Μέριλαντ.

9 Απριλίου 1952: ξεκινάει η 53 ημερών απεργία των εργατών στα εργοστάσια χαλυβουργίας των ηπα, εν μέσω πολέμου της Κορέας και μακαρθισμού, απαιτώντας αυξήσεις στους μισθούς εν μέσω ανεξέλεγκτου πληθωρισμού και νομιμοποίηση του συνδικαλισμού σε όλα τα εργοστάσια. η απεργία έληξε στις 24 Ιουλίου με την ικανοποίηση των εργατικών αιτημάτων και την εθνικοποίηση της χαλυβουργίας από την κυβέρνηση τρούμαν.

10-12 Απριλίου 1981: ξεσπά η Εξέγερση του Μπρίξτον (νότιο Λονδίνο) από τους μαύρους κατοίκους της περιοχής ενάντια στην αστυνομοκρατία, τις επιχειρήσεις stop-and-search των μπάτσων σύμφωνα με το δόγμα της θάτσερ ενάντια στους "ανθρώπους με διαφορετική κουλτούρα" και την ρατσιστική αντιμετώπιση των μαύρων από τους μπάτσους. 279 γουρούνια τραυματίστηκαν κατά τις συγκρούσεις, οι οποίες είχαν προοικονομηθεί από τους The Clash δύο χρόνια νωρίτερα με το "The Guns of Brixton" από το London Calling του 1979 ("you can crush us, you can bruise, but you'll have to answer to the guns of Brixton")

11-26 Απριλίου 1960: Απριλιανή Επανάσταση στη Νότια Κορέα εναντίον της χούντας του φασίστα σίνμαν ρι και των στημένων προεδρικών εκλογών του Μαρτίου 1960. αποτέλεσμα η πτώση του ρι, η αυτοκτονία του αντιπροέδρου λι κι-πουνκ, η εκτέλεση του υπουργού εσωτερικών τσόι ιν-κιου. η χούντα αντικαταστάθηκε με κοινοβουλευτική κυβέρνηση, η οποία ανατράπηκε το 1961 από το πραξικόπημα του παρκ τσουνκ χι.

12 Απριλίου 1927: πάνω από 5 χιλιάδες κομμουνιστές μέλη του ΚΚ Κίνας και εργάτες δολοφονούνται από συμμορίες καθοδηγούμενες από το κουομιντάνκ και τον τσιανκ κάι σεκ ως εκδίκηση για την Κομμούνα της Σαγκάης που είχε οργανωθεί από το ΚΚ τον προηγούμενο Μάρτιο.

14-27 Απριλίου 1919: κήρυξη του Σοβιέτ του Λίμερικ από τη Ιρλανδική Γενική Ένωση Εργατών στις Μεταφορές ενάντια στον χαρακτηρισμό του Λίμερικ ως ειδική στρατιωτική περιοχή από τον βρετανικό κατοχικό στρατό κατά τη διάρκεια του ιρλανδικού πολέμου ανεξαρτησίας. το Σοβιέτ ανέλαβε τη διανομή τροφίμων, την τύπωση χρήματος και τη διοίκηση της πόλης. έληξε μετά από δύο εβδομάδες λόγω του καθολικού συντηρητισμού των κατοίκων.

16 Απριλίου (3 Απριλίου με το παλιό ημερολόγιο) 1917: ο Λένιν φτάνει στο σιδηροδρομικό σταθμό της Πετρούπολης (όχι με το ντεμέκ σφραγισμένο τρένο του αστικού μύθου) από την εξορία του στην ελβετία και γίνεται ο χαμός από εργάτες, όπως απεικονίζεται με πανέμορφα χουλιγκάνικο τρόπο ("it's him! ulyanov!") από τον Αιζενστάιν στον Οκτώβρη:

 

18 Απριλίου 1980: η Ζιμπάμπουε κηρύσσει την ανεξαρτησία της μετά από 15 χρόνια πολέμου μεταξύ των αριστερών αντάρτικων οργανώσεων ZANU και ZAPU και του ακροδεξιού λευκού ρατσιστικού κράτους της ροδεσίας και της κυβέρνησης του ίαν σμιθ που είχε τη στήριξη της φασιστικής πορτογαλίας και του καθεστώτος απαρτχάιντ της νότιας αφρικής

19 Απριλίου 1943: οι εβραίοι πολιορκημένοι της Βαρσοβίας πραγματοποιούν την Εξέγερση του Γκέτο της Βαρσοβίας για να παρεμποδίσουν την τελική μεταφορά των εναπομείναντων εβραίων στα στρατόπεδα εξόντωσης μάιντανεκ και τρεμπλίνκα από τους ναζί. η εξέγερση διήρκεσε 29 μέρες (μέχρι τις 16 Μαίου) και κατά τη διάρκεια της, οι ναζί επισήμως ανακοίνωσαν τον θάνατο 17 καθαρμάτων. 13 χιλιάδες εβραίοι σκοτώθηκαν, 6 χιλιάδες εκ των οποίων απανθρακώθηκαν ή πέθαναν από ασφυξία κατά την επιχείρηση πυρπόλησης του γκέτο από τις ναζιστικές κουράδες. οι υπόλοιποι 50 χιλιάδες εβραίοι και εβραίες συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν για εξόντωση στα παραπάνω στρατόπεδα και για να γιορτάσουν τη νίκη τους, οι ναζιστικές κουράδες ανατίναξαν τη συναγωγή της Βαρσοβίας.

24-29 Απριλίου 1916: οι ιρλανδοί επαναστάτες πραγματοποιούν την Εξέγερση του Πάσχα εναντίον της βρετανικής κατοχής της Ιρλανδίας. σχετική ανάρτηση του πλοκ εδώ: https://epanastatikosoloklirotismos.blogspot.com/2024/05/blog-post.html

25 Απριλίου 1974: ξεσπά στη Λισαβόνα η Επανάσταση των Γαρυφάλλων με το στρατιωτικό πραξικόπημα του αριστερής προέλευσης Κινήματος Ενόπλων Δυνάμεων με βασικό ηγέτη τον Οτέλο Σαράιβα ντι Καρβάλιο (που στη συνέχεια από εθνικό σύμβουλο κατηγορήθηκε για τρομοκρατία). το κίνημα ανέτρεψε τη χούντα των τομάς-καετάνο και σταμάτησε τον πορτογαλικό αποικιακό πόλεμο σε Ανγκόλα, Μοζαμβίκη, Γουινέα-Μπισάου και Πράσινο Ακρωτήρι.

29 Απριλίου - 3 Μαίου 1992: ξεσπά η Εξέγερση του Λος Άντζελες μετά τη δικαστική αθώωση τεσσάρων μπάτσων που είχαν βιντεοσκοπηθεί να ξυλοκοπούν βάναυσα τον μαύρο Ρόντνει Κινγκ μετά από καταδίωξη. μέσα σε 5 μέρες χάους και λεηλασίας ο μπους ο γέρος έδωσε εντολή στον στρατό και στην εθνοφυλακή να κατέβουν στο δρόμο για να αντιμετωπίσουν τους εξεγερμένους.

1-8 Μαίου 1970: παναμερικανική φοιτητική απεργία ενάντια στους βομβαρδισμούς της Καμπότζης από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, μετά το τηλεοπτικό διάγγελμα του νίξον στις 30 Απριλίου, με το οποίο δημοσιοποίησε την επέκταση των αμερικάνικων επιχειρήσεων στο Βιετνάμ και εντός καμποτζιανού εδάφους. πάνω από 1 εκατομμύριο φοιτητές συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις, οι μεγαλύτερες εκ των οποίων έγιναν στην Ουάσινγκτον (100 χιλιάδες) και στο Σαν Φρανσίσκο (150 χιλιάδες).

3-4 Μαίου 1887: συγκρούσεις και δολοφονίες διαδηλωτών εργατών στο Σικάγο που πάλευαν για τη θέσπιση της 8ωρης εργασίας. 2 εργάτες σκοτώθηκαν στις 3 Μαίου στο εργοστάσιο McCormick από πυροβολισμούς μπάτσων όταν οι εργάτες παρεμπόδισαν απεργοσπάστες να μπουν στο εργοστάσιο. στις 4 Μαίου, κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης διαμαρτυρίας στην Πλατεία Χέιμαρκετ, μετά από ρίψη βόμβας προς την αστυνομία, ακολούθησαν ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και μπάτσων, στις οποίες σκοτώθηκαν 4 διαδηλωτές και 7 μπάτσοι (μεταξύ των οποίων ο ένας από τη βόμβα). 4 αναρχικοί καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν: Τζορτζ Ένγκελ, Έιντολφ Φίσερ, Άλμπερτ Πάρσονς, Όγκαστ Σπάις. ένας από τους καταδικασμένους, ο Λούις Λινγκ αυτοκτόνησε στο κελί του, ενώ άλλοι 3 καταδικασμένοι δεν εκτελέστηκαν (Μάικλ Σβαμπ, Σάμιουελ Φίλντεν, Όσκαρ Νιμπ).

4 Μαίου 1919: Κίνημα της 4 Μαίου στην Κίνα κατά την διάρκεια του οποίου φοιτητές διαδήλωσαν στην Πλατεία Τιενανμέν του Πεκίνου για να διαμαρτυρηθούν για τις διατάξεις της συνθήκης των βερσαλιών σύμφωνα με τις οποίες (παρά τη συμμετοχή της κίνας στην αντάντ) η χερσόνησος Σαντόνγκ (η οποία είχε καταληφθεί από την ιαπωνία το 1914) συνέχισε να αναγνωρίζεται ως γιαπωνέζικο έδαφος, καθώς και στην διατήρηση της κατοχής κινέζικων εδαφών από τις δυτικές δυνάμεις μετά τους πολέμους του οπίου. ως αποτέλεσμα των διαδηλώσεων και των απεργιών του κινήματος η κινέζικη κυβέρνηση δεν υπέγραψε τη συνθήκη των βερσαλιών, ενώ οι μετέπειτα ιδρυτές του ΚΚ Κίνας Λι Νταζάο και Τσεν Ντουσιού ήταν από τους κύριους καθοδηγητές του κινήματος.

4 Μαίου 1970: δολοφονία 4 διαδηλωτών φοιτητών και τραυματισμός άλλων 9 από την εθνοφυλακή του Οχάιο κατά τη διάρκεια διαδήλωσης (στο πλαίσιο της παραπάνω φοιτητικής απεργίας) στο πανεπιστήμιο του Κεντ, Οχάιο. οι Crosby Stills Nash & Young φρόντισαν με το τραγούδι "Ohio" ("tin soldiers and Nixon's comin', we're finally on our own") να μην ξεχάσουμε ποτέ:

 

7 Μαίου 1954: υπό τις διαταγές του στρατηγού Βο Νγκουιέν Ζαπ, 25 χιλιάδες Βιετ Μινχ εξαπολύουν την τελική τους επίθεση με κατιούσες εναντίον του γαλλικού αποικιακού στρατού στην Μάχη του Ντιέν Μπιέν Φου (13 Μαρτίου - 7 Μαίου), οδηγώντας στην παράδοση των γάλλων, και την αιχμαλωσία του ταξίαρχου κριστιάν ντε καστρίς. η ολοκληρωτική ήττα του γαλλικού ιμπεριαλισμού στην μάχη οδήγησε στο τέλος του πρώτου πολέμου της Ινδοκίνας, και στη σύμβαση της Γενεύης του 1954, σύμφωνα με την οποία έγινε διεθνώς αναγνωρισμένη η Λαική Δημοκρατία του Βιετνάμ και η χώρα διχοτομήθηκε μεταξύ ΛΔΒ στον βορρά και του φασιστικού κράτους του Βιετνάμ στο νότο.

ώρα για λίγη τέχνη: το μυστικό αχτίφ

όταν παίζουν γκα-φρα (που λέγανε και οι ζήτανι) και ο γ.γ. του πλοκ μπορεί να πληρώσει κανά εισιτήριο ή να αγοράσει κανά δίσκο ή κανένα βιβλίο, θα κάνει ανταποκρίσεις από συναυλίες, ή ταινιοθεατροβιβλιοδισκοκριτικές, συμβάλλοντας με αυτό τον τρόπο στον ζντανοφικό κανόνα του ποιες καλλιτεχνικές δημιουργίες θα θεωρούνται αποδεκτές μετά την κατάληψη της εξουσίας και της επιβολής του επαναστατικού ολοκληρωτισμού (όχι του πλοκ ρε).

με μεγάλη του χαρά και στο πνεύμα των ημερών, το π.γ. της κ.ε του πλοκ παρουσιάζει σε παγκόσμια πρώτη ανάρτηση τον συλλεκτικό πίνακα "Το Μυστικό Αχτίφ" του ιταλού μετααναγεννησιακού καλλιτέχνη Giuseppe D' Acciaio, χρονολογούμενο από το 1666. αναλύσεις διάφορων αστών κριτικών τέχνης που λένε ότι αποτελεί στυγνή πρωτοκομμουνιστική αντιγραφή του "Μυστικού Δείπνου" του τροτσκιστή Λεονάρντο Ντα Βίτσι κρίνονται ως αντιδιαλεκτικές, όπως και φήμες που διακινούνται στους ρεβιζιονιστικούς κύκλους σύμφωνα με τις οποίες ούτε λίγο ούτε πολύ το παρόν αριστούργημα δεν είναι παρά προϊόν της βαρεμάρας του γ.γ. του πλοκ κατά τη διάρκεια πρόσφατου συλλόγου διδασκόντων στο σχολείο που εργάζεται. όλες οι παραπάνω φορμαλιστικές προσεγγίσεις πάνω στην τέχνη υπηρετούν τον ιμπεριαλισμό και θα λάβουν την απάντηση τους

εκδήλωση-συζήτηση για το ταμείο ανεργίας και τις νέες αντεργατικές διατάξεις

την Κυριακή 23 Μαρτίου στις 19:00 διοργανώνεται στα γραφεία των σωματείων βάσης (Σπύρου Τρικούπη 56-58, Εξάρχεια) από την Πρωτοβουλία Εργαζομένων & Ανέργων στην Ιδιωτική Εκπαίδευση συζήτηση-εκδήλωση για την κυα υπ' αριθμ. 54427/2024 ΦΕΚ 7047/Β/20-12-2024 από τον χατζηδάκη και την κερατέως, που αφορά στις νέες ρυθμίσεις για το ταμείο ανεργίας και τις πολιτικές "απασχόλησης" της δυπα (πρώην οαεδ). συγκεκριμένα, η κυα αλλάζει τον αριθμό των απαιτούμενων ενσήμων για τη θεμελίωση δικαιώματος λήψης του επιδόματος ανεργίας απο 125 στο 14μηνο σε 175. αυτή είναι μια ρύθμιση που μαθηματικά οδηγεί τους περισσότερους εργαζόμενους στα φροντιστήρια σε ακόμα μεγαλύτερη φτώχια, καθώς η συνθήκη της εργασίας από Σεπτέμβριο μέχρι Ιούνιο (στην καλύτερη) και το καθεστώς εργασίας με αλλεπάλληλες συμβάσεις ορισμένου χρόνου είναι ο κανόνας για την "μη τυπική" ιδιωτική εκπαίδευση (όπως και για τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς), όπως και το άγχος για να έχουν οι εργαζόμενοι στην ιδιωτική εκπαίδευση πλήρες ωράριο (21 ώρες την εβδομάδα) και να τους κολλάνε τα αφεντικά όλα τα ένσημα ώστε να καταφέρουν να συμπληρώσουν τα απαιτούμενα (125 μέχρι πρότινος) ένσημα. η αύξηση του απαιτούμενου αριθμού ενσήμων αποτελεί έναν ωμό εκβιασμό από το κράτος-πολιτικό εκπρόσωπο του κεφαλαίου και της εργοδοσίας για ακόμα μεγαλύτερη ένταση της εργασίας (= της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης), για δουλειά χωρίς διακοπές, χωρίς άδειες, χωρίς σταματημό. αποτελεί έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης η οποία προτάσσει το δόγμα ότι όποιος δεν μπορεί να ακολουθήσει σε απόλυτο βαθμό τις ανάγκες της παραγωγής και του κεφαλαίου (βλέπε ασθενείς, βλέπε μετανάστες, βλέπε γυναίκες) δεν μπορούν να λαμβάνουν ούτε τα ψίχουλα της "κρατικής πρόνοιας," η οποία από συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαίωμα μετατρέπεται με όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα σε υπό προϋποθέσεις παροχή με όρους ανταποδοτικότητας. οι ίδιοι όροι ανταποδοτικότητας και "ενεργών πολιτικών απασχόλησης" αφορούν και στον εκβιασμό της συμμετοχής των μακροχρόνια ανέργων στα προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης και στα σχέδια δράσης, με τα οποία ουσιαστικά οι άνεργοι εκβιάζονται να δουλέψουν υπό την απειλή της διαγραφής από τα μητρώα ανέργων σε προγράμματα και εργοδότες χωρίς καν το περιθώριο της ατομικής διαπραγμάτευσης του μισθού και των συνθηκών δουλειάς (ποια σωματεία τώρα...), ενώ τα αφεντικά λαμβάνουν επιδοτήσεις για να "απασχολούν" υπαλλήλους χωρίς μισθολογικό και ασφαλιστικό κόστος.

 

ο γ.γ. του πλοκ θα επανέλθει στο θέμα της ανεργίας και των διατάξεων του οαεδ, καθώς και ο ίδιος έχει εργαστεί για πολλά χρόνια στην εκπαίδευση με το ίδιο καθεστώς και τα ίδια άγχη.

 

μέχρι τότε, η συμμετοχή σε μια τέτοια εκδήλωση αποτελεί μια καλή αρχή για συζήτηση πάνω στην όλο και χειρότερη καθημερινότητα της τάξης, μαζί με συναδέλφους από μια εργατική συλλογικότητα βάσης που παλεύει μέσα σε τρομερά αντίξοες συνθήκες για ένα άλλο μοντέλο συνδικαλισμού και αγώνα που να βάζει μπροστά τα εργατικά συμφέροντα και την αντίσταση και όχι τις κομματικές ντιρεκτίβες του οποιουδήποτε δήθεν ειδικού των αγώνων.

εδώ το λινκ για την εκδήλωση από το σάιτ της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων & Ανέργων στην Ιδιωτική Εκπαίδευση (https://erganidekp.wordpress.com)

ακολουθεί το κείμενο της Πρωτοβουλίας για το ζήτημα

Η νομοθετική ρύθμιση για το επίδομα ανεργίας που πέρασε στις 20 Δεκέμβρη του 2024 είναι αντανάκλαση και ταυτόχρονα βάθεμα των συνολικότερων πολιτικών άγριας καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, η οποία εντείνεται μετά την κρίση του 2008. Αποτελεί συνέχιση των πολιτικών υποτίμησης της εργασίας κατά την περίοδο των μνημονίων: τα εργασιακά δικαιώματα και οι μισθοί λεηλατούνται, χιλιάδες εργαζόμενες/οι απολύονται και οδηγούνται στην ανεργία, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας και η κυριακάτικη αργία καταργούνται, οι συντάξεις κόβονται στο μισό και τα όρια συνταξιοδότησης αυξάνονται ακόμη περισσότερο. Αυτές οι πολιτικές συνεχίστηκαν και εντάθηκαν κατά την περίοδο του κορωνοϊού με τις καραντίνες και τις αναστολές των συμβάσεων εργασίας, την αντικατάσταση του μισθού με την κρατική επιδότηση των 800 ευρώ που έδωσε στα αφεντικά τη δυνατότητα να δηλώνουν τους/ις εργαζόμενους/ες ότι δήθεν βρίσκονταν σε αναστολή, για να μην τους πληρώνουν, τον εξαναγκασμό των εργαζομένων να δουλεύουν ακόμη και όταν ήταν άρρωστοι/ες, την διόγκωση της τηλεργασίας που αποτέλεσε και αποτελεί μέθοδο αναγκαστικής απεργοσπασίας, την παγίωση της 10ωρης εργασίας και τη γενικότερη ελαστικοποίηση των ωραρίων εργασίας. Και όλα αυτά την ώρα που τα ενοίκια και οι τιμές στην ενέργεια και άλλα βασικά εμπορεύματα ανέβαιναν –και συνεχίζουν να ανεβαίνουν− επικίνδυνα με την αβίωτη καθημερινότητα να συμπληρώνεται με την ακόμη μεγαλύτερη υποβάθμιση, εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση των κερδοφόρων κομματιών των κρατικών συστημάτων συγκοινωνιών, ενέργειας, εκπαίδευσης και υγείας.

Όσον αφορά την καθαυτό διαχείριση της ανεργίας-εργασίας, η εκτρωματική «Κοινή Υπουργική Απόφαση υπ’ αριθμόν 54427 του 2024» σχετικά με το επίδομα ανεργίας προβλέπει δραματική αύξηση του αριθμού των απαιτούμενων ενσήμων από τα 125 ένσημα τους τελευταίους 14 μήνες στα 175 ένσημα (χωρίς να προσμετρώνται τα ένσημα των τελευταίων δύο μηνών) πριν τη λήξη της σύμβασης εργασίας ή την απόλυση. Αυτό φυσικά σημαίνει ότι δεκάδες χιλιάδες θα αποκλειστούν από το επίδομα, ερχόμενοι/ες να συναντήσουν όσους/ες αποκλείονται ήδη, δηλαδή τους/τις ανασφάλιστους/τες, τους/τις εργαζόμενους/ες σε πλατφόρμες τύπου wolt και efood που αναγκάζονται να δουλεύουν με «μπλοκάκι» και φυσικά τους/ις μετανάστες/ριες χωρίς χαρτιά οι οποίοι λόγω της εγκληματοποίησής τους δουλεύουν ντε φάκτο ανασφάλιστοι/ες.

Η νέα νομοθετική ρύθμιση θα λειτουργήσει πιλοτικά στις πλάτες 15 χιλιάδων ανέργων μέχρι το επόμενο καλοκαίρι και έπειτα θα επεκταθεί στο σύνολο της εργατικής τάξης, πλήττοντας ιδιαίτερα τον κλάδο της ιδιωτικής εκπαίδευσης όπου κυριαρχεί η μερική απασχόληση και η υπασφάλιση που καθιστούν πρακτικά αδύνατο για την συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων/ισσών να μαζέψουν τα 175 ένσημα που θα απαιτούνται για να δικαιούνται επίδομα ανεργίας.

Από τις «παθητικές» στις «ενεργητικές» κρατικές πολιτικές διαχείρισης της ανεργίας

Ήδη απ’ την δεκαετία του ’80, όπου τη θέση των κεϋνσιανών πολιτικών για την ανεργία-εργασία άρχισαν καταλαμβάνουν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές (είτε αντικαθιστώντας τες πλήρως είτε κυριαρχώντας στο μεταξύ τους ισοζύγιο), οι ιδεολόγοι του κράτους κάνουν όλο και πιο έντονα λόγο για τη διάκριση μεταξύ «παθητικών» και «ενεργητικών» πολιτικών διαχείρισης της ανεργίας, την οποία φυσικά αντιλαμβάνονται ως συμπληρωματική όψη της εργασίας, ώστε η ανεργία να διαχέεται στην εργασία ή και να καθίσταται στοιχείο της διαχείρισης της εργασίας. Σύμφωνα με αυτούς, πολιτικές, όπως τα επιδόματα ανεργίας, καθιστούν τους/τις άνεργους/ες «παθητικούς/ές», επιτρέποντάς τους να «επαναπαύονται στο καθεστώς της ανεργίας και να μην ψάχνουν δουλειά, εγκλωβιζόμενοι/ες», υποτίθεται, «στο καθεστώς της (μακροχρόνιας) ανεργίας». Γι’ αυτόν τον λόγο, οι «παθητικές» πολιτικές θα πρέπει να αυστηροποιηθούν και να αντικατασταθούν απ’ τις λεγόμενες «ενεργητικές», οι οποίες υποχρεώνουν τους/τις ανέργους/ες να «κινητοποιούνται», δηλαδή να αναζητούν εργασία και να δέχονται να δουλέψουν είτε σε κάποιο πρόγραμμα του εκάστοτε οργανισμού διαχείρισης των ανέργων είτε εκτός προγράμματος, για να μπορούν να (συνεχίσουν να) παίρνουν το επίδομα ανεργίας, όπως επίσης και να εντάσσονται σε προγράμματα κατάρτισης τα οποία δήθεν βελτιώνουν τις γνώσεις και τις δεξιότητές τους, καθώς «για το πρόβλημα της ανεργίας ευθύνονται οι ίδιοι οι άνεργοι/ες και οι ελλείψεις τους».

Και ενώ στην Ευρώπη η μετάβαση απ’ τις «παθητικές» πολιτικές σ’ ένα μείγμα όπου κυριαρχούν οι «ενεργητικές» έχει συντελεστεί εδώ και πολλά χρόνια, στην Ελλάδα η μετατόπιση αυτή άρχισε να γίνεται πιο έντονα κατά τα χρόνια της κρίσης, όπου η τεράστια αύξηση του ποσοστού ανεργίας συνοδεύτηκε από μια αντίστοιχη αύξηση των προσφερόμενων θέσεων «κατάρτισης» και εργασίας στα προγράμματα του ΟΑΕΔ. Ωστόσο, το πλήρες πέρασμα έγινε στη συνέχεια, σε δυο δόσεις: η πρώτη με το νόμο 4921 του 2022 με τίτλο «Δουλειές Ξανά» και η δεύτερη με την Κοινή Υπουργική Απόφαση του 2024, τιτλοφορούμενη «Καθορισμός όρων και προϋποθέσεων της Πιλοτικής Δράσης της Δημόσιας Υπηρεσίας Απασχόλησης για την Τακτική Επιδότηση Ανεργίας».

Σύμφωνα με τον νόμο του 2022, αν στον/στην άνεργο/η, που πλέον ορίζεται ως «αναζητών/ούσα εργασία», προσφερθούν τρεις «κατάλληλες»¹ θέσεις εργασίας στη βάση του Ψηφιακού Ατομικού Σχεδίου Δράσης που υποχρεούται να συντάξει, αλλά εκείνος/η αρνηθεί και τις τρεις, τότε διακόπτεται αμέσως η παροχή επιδόματος ανεργίας και διαγράφεται για 2 χρόνια απ’ τα μητρώα της ΔΥΠΑ (όπως μετονομάστηκε μ’ αυτό τον νόμο ο ΟΑΕΔ). Διακοπή λήψης του επιδόματος και διαγραφή από τα μητρώα της ΔΥΠΑ για 6 μήνες προβλέπεται σε περίπτωση που ο επιδοτούμενος/η αρνηθεί να συμμετάσχει ή δεν ολοκληρώσει κάποιο απ’ τα προγράμματα επαγγελματικής «κατάρτισης» που θα του υποδείξει η ΔΥΠΑ, ενώ 6μηνη διαγραφή προβλέπεται και για την περίπτωση εκείνη που ο/η άνεργος/η δεν συντάξει Ψηφιακό Ατομικό Σχέδιο Δράσης εντός των προβλεπόμενων προθεσμιών.

Πέρα απ’ το μαστίγιο των παραπάνω εκβιαστικών και τιμωρητικών ρυθμίσεων που ως διακηρυγμένο στόχο έχουν την όσο το δυνατόν πιο σύντομη επιστροφή στη μισθωτή σκλαβιά, ο νόμος αυτός περιλαμβάνει και τα αντίστοιχα «καρότα». Το πρώτο αφορά το λεγόμενο «επίδομα εργασίας», σύμφωνα με το οποίο αν ο/η άνεργος/η βρει δουλειά πριν τη λήξη της περιόδου επιδότησης, τότε ως επιβράβευση δικαιούται να πάρει πέρα απ’ τον μισθό του και το 50% του επιδόματος ανεργίας για όσο καιρό θα το έπαιρνε κανονικά, σε μια κατ’ ουσίαν φωτογραφική ρύθμιση-δώρο (και) προς μεγάλες βιομηχανίες τύπου ΛΑΡΚΟ που απολύουν μαζικά εργαζόμενους/ες τους, ώστε να κατευναστούν τυχόν αντιδράσεις τους². Το δεύτερο αφορά ένα «μπόνους»-ψίχουλο των 300 ευρώ για τους/τες μακροχρόνια ανέργους/ες άνω των 5 ετών στην περίπτωση που αυτοί/ες αποφασίσουν να καταρτίσουν Ψηφιακό Ατομικό Σχέδιο Δράσης.

Η ιδεολογία των προγραμμάτων «απασχόλησης» και κατάρτισης της ΔΥΠΑ υποστηρίζει ότι προσφέρονται για να «βελτιώσουν την εργασιακή εμπειρία ή/και το βιογραφικό των ανέργων». Αυτό φυσικά είναι τραγικά αστείο αν αναλογιστούμε ότι στις μέρες μας το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι της εργατικής τάξης είναι κάτοχος κάποιου πτυχίου μεταδευτεροβάθμιας (δηλαδή ΙΕΚ) ή τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, οι οποίες είναι σε σημαντικό βαθμό εναρμονισμένες που τις ανάγκες και τις απαιτήσεις της περίφημης «αγοράς». Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι να υποτιμηθούν ιδεολογικά-πολιτικά οι άνεργοι/ες, να αυτοενοχοποιηθούν και να αποδεχτούν την άποψη των αφεντικών που τους/τις θέλει ανεπαρκείς και επομένως υπεύθυνους/ες για τη δεινή θέση της ανεργίας στην οποία η ίδια η καπιταλιστική μηχανή τους πετάει κάθε τόσο, με μόνη διέξοδο τη διαρκή εκπαίδευση-επανεκπαίδευσή τους, και τη μεγαλύτερη ελαστικότητα και διαθεσιμότητα προς όφελος κάθε μικρού και μεγάλου αφεντικού.

Στην πραγματικότητα, η ΔΥΠΑ με τα προγράμματά της παρέχει δουλεμπορικού τύπου υπηρεσίες στα αφεντικά, καθώς τους δίνει τη δυνατότητα να απολύουν αγωνιζομένους/ες ή και παλιούς/ές εργαζόμενους/ες ή να μην προσλαμβάνουν εργαζόμενους/ες με τυπικές συμβάσεις εργασίας και πλήρη δικαιώματα, αλλά άνεργους/ες των προγραμμάτων. Έτσι το κόστος για τα αφεντικά είναι μηδενικό, καθώς την «αποζημίωσή» τους την αναλαμβάνει η ΔΥΠΑ. Οι εργαζόμενοι/ες των προγραμμάτων κοστίζουν στον ελληνικό καπιταλισμό φτηνότερα, καθώς αμείβονται με τον κατώτατο μισθό, μη καλυπτόμενοι/ες από τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας που ενδεχομένως ισχύουν στον κλάδο που εργάζονται, ενώ πολύ συχνά τα ένσημα που τους κολλάει η ΔΥΠΑ τούς καλύπτουν μόνο σε περίπτωση εργατικού δυστυχήματος, δεν είναι συντάξιμα και δεν προσμετρώνται για την ανανέωση του βιβλιαρίου ασθενείας και την επιδότηση ανεργίας. Με άλλα λόγια, οι εργαζόμενοι/ες σε αυτά πληρώνονται με έναν άτυπο υποκατώτατο μισθό σε ένα καθεστώς εργασιακού μεσαίωνα. Το κόστος τους για το κράτος και τα αφεντικά είναι ακόμη μικρότερο αν ληφθεί υπόψη ότι μεγάλο μέρος της χρηματοδότησης από τα προγράμματα αυτά προέρχεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω ΕΣΠΑ.

Για να αντιληφθούμε το μέγεθος των εμπλεκόμενων ανέργων αλλά και της χρηματοδότησης αυτών των προγραμμάτων αρκεί να πούμε ότι η μέσω ΕΣΠΑ επιχορήγηση της ΔΥΠΑ για την υλοποίηση του έργου «Προγράμματα αναβάθμισης δεξιοτήτων και επανακατάρτισης σε κλάδους υψηλής ζήτησης με έμφαση στις ψηφιακές και πράσινες δεξιότητες» για την περίοδο 2022-2025, στα οποία σχεδιαζόταν να συμμετέχουν 150.000 άνεργοι/ες (κυρίως αλλά και εργαζομένοι/ες) ανήλθε στα 504 εκατομμύρια ευρώ!³ Τα τεράστια αυτά ποσά που διαχειρίζεται η ΔΥΠΑ δεν πηγαίνουν μόνο στα προγράμματα «απασχόλησης» αλλά και στα αντίστοιχα «κατάρτισης», πράγμα που σημαίνει ότι μεγάλο μερίδιο της πίτας κατευθύνεται και στους ιδιοκτήτες των λεγόμενων «κέντρων επαγγελματικής κατάρτισης» ή «κέντρων δια βίου μάθησης», δηλαδή σε αφεντικά της ιδιωτικής εκπαίδευσης.

Και από την «πρόνοια» στην «ανταποδοτικότητα»

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Κοινή Υπουργική Απόφαση 54427 του 2024, ο χαρακτήρας του επιδόματος ανεργίας δεν είναι πλέον «προνοιακός» αλλά «ανταποδοτικός». Προνοιακός, όμως, δεν ήταν ποτέ, αν λάβουμε υπόψη αυτά τα οποία ίσχυαν μέχρι τώρα και θα ισχύουν μέχρι το επόμενο καλοκαίρι. Πρώτον, το επίδομα ανεργίας δεν το δικαιούνται όλοι/ες οι άνεργοι/ες, δηλαδή ανεξαρτήτως ενσήμων, παρότι η ανεργία και η συνακόλουθη έλλειψη μέσων βιοπορισμού είναι ίδια είτε έχεις δουλέψει ένα μήνα είτε δύο χρόνια με ένσημα ή χωρίς. Δεύτερον, δεν το δικαιούνται όσοι/ες παραιτούνται από τη δουλειά τους, αλλά μόνο όσοι/ες απολύονται ή λήγει η σύμβασή τους. Τρίτον, το ύψος του είναι διαχρονικά κατώτερο του κατώτατου μισθού, γεγονός που σημαίνει ότι δεν φτάνει για να καλύψει τις ανάγκες βιοπορισμού των ανέργων (εδώ δεν φτάνει ο μισθός, θα φτάνει το επίδομα;).

Στην πραγματικότητα, όσο και να μην το παραδέχονται οι νεοφιλελεύθερες ιδεολογίες, ο απαιτούμενος αριθμός ενσήμων, η προϋπόθεση της απόλυσης ή λήξης της σύμβασης εργασίας και το ύψος του επιδόματος είχαν ταυτόχρονα «ενεργητικό» και «ανταποδοτικό» χαρακτήρα. «Ενεργητικό», γιατί δεν μπορούμε να ζήσουμε πολύ καιρό βασιζόμενοι/ες αποκλειστικά στο επίδομα ανεργίας, πράγμα που σημαίνει ότι ο/η άνεργος/η εξαναγκάζεται να αναζητήσει εργασία. Και «ανταποδοτικό», γιατί θα έπρεπε να έχεις δουλέψει για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και να είσαι αρκετά πειθαρχημένος/η, ώστε να μην παραιτείσαι, ακόμη και αν οι συνθήκες εργασίας είναι χάλια, για να μπορείς να το λάβεις. «Προνοιακό» και «παθητικό» χαρακτήρα θα είχε, αν δεν λαμβανόταν καθόλου υπόψη το πόσο καιρό έχουμε δουλέψει, ώστε να μπορούμε να πάρουμε επίδομα ανεργίας, αν πληρωνόμαστε για όσο καιρό παραμένουμε άνεργοι/ες χωρίς κανένα χρονικό περιορισμό στη λήψη του και τέλος, αν είχε τουλάχιστον το ίδιο ύψος με τον κατώτατο-βασικό μισθό.

Όσον αφορά τον μέχρι τώρα ανταποδοτικό χαρακτήρα του επιδόματος ανεργίας, υπάρχουν διαφοροποιήσεις τόσο ως προς το χρονικό διάστημα επιδότησης όσο και ως προς το ύψος της επιδότησης με βάση τον αριθμό των ενσήμων που συγκεντρώνει ο/η άνεργος/η και το ύψος του μισθού του/της. Πιο συγκεκριμένα, αν ο/η εργαζόμενος/η συγκεντρώσει από 125 έως 149 ένσημα το τελευταίο 14μηνο –χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι τελευταίοι 2 μήνες− τότε θα επιδοτηθεί για 5 μήνες, αν συγκεντρώσει από 150 έως 179 τότε θα επιδοτηθεί για 6 μήνες, αν συγκεντρώσει από 180 έως 219 θα επιδοτηθεί για 8 μήνες κοκ.⁴ Αυτά ίσχυαν σε περίπτωση που κάποιος είχε επιδοτηθεί τουλάχιστον μία ακόμη φορά. Αν όμως κάποιος/α δεν έχει ξαναπάρει ποτέ επίδομα, τότε, σε μια έμμεση αλλά προφανή προσπάθεια επιβολής μεγαλύτερης εργασιακής πειθαρχίας και εντονότερου ξεζουμίσματός του/της, ο αριθμός των απαιτούμενων ενσήμων είναι ακόμη μεγαλύτερος: από 200 έως 249 ένσημα για να δικαιούται 5μηνη επιδότηση, από 250 έως 299 ένσημα για 6μηνη, από 300 έως 349 για 8μηνη κοκ. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να έχει 80 ημέρες ασφάλισης κατ’ έτος την τελευταία διετία.⁵

Από την άλλη, για να μπορεί κανείς/μία να πάρει το ανώτερο ύψος του επιδόματος, τα 509,75 ευρώ, θα πρέπει να αμείβεται κατά μέσο όρο κάθε μήνα με τουλάχιστον 444.85 ευρώ (μεικτά). Αν αμείβεται με ποσά από 222.43 έως 444.84 ευρώ, τότε το ύψος του επιδόματος είναι 382.25 ευρώ, ενώ για μέσο όρο μεικτών αποδοχών έως 222.42 ευρώ το επίδομα που δικαιούται κάποιος κάποιος/α είναι 255 ευρώ.⁶

Ουσιαστικά, ανταποδοτικότητα σημαίνει αντανάκλαση και συντήρηση της ιεράρχησης-ανισότητας και του κατακερματισμού των εργαζομένων με τεχνητό τρόπο (βλ. αριθμός φορών επιδότησης, ύψος μισθού, αριθμός ενσήμων) με στόχο την μεγαλύτερη δυνατή πειθαρχία και υποτίμησή τους εντός των χώρων δουλειάς, αλλά και την κατά το δυνατόν μικρότερη επιδοματική δαπάνη από πλευράς κράτους. Όμως η όρεξη των αφεντικών και του κράτους για μεγαλύτερη υποτίμηση των εργαζομένων και των ανέργων δεν σταματά. Γι’ αυτό και προχώρησαν στον τελευταίο νόμο, αφού πρώτα το ελληνικό κράτος μείωσε δραστικά τις ασφαλιστικές εισφορές υπέρ της ΔΥΠΑ, συνδέοντας από το 2026 και έπειτα ακόμη πιο ασφυκτικά τον αριθμό των ενσήμων και το ύψος του επιδόματος ανεργίας με το ύψος του μισθού και τον αριθμό των ενσήμων. Έτσι, το νέο επίδομα θα αποτελείται από τρία μέρη: ένα σταθερό, ένα μεταβλητό και πρόσθετες παροχές/προσαυξήσεις (δώρο Χριστουγέννων, Πάσχα και προσαυξήσεις λόγω προστατευόμενων μελών και μονογονεϊκότητας).

Το σταθερό μέρος του επιδόματος, αυτό δηλαδή που γνωρίζουμε ως σήμερα, θα διαμορφωθεί στο 70% του βασικού μισθού/ημερομίσθιου για όσους/ες αμείβονται με τα κατώτερα όρια ή στο 70% των μηνιαίων αποδοχών αν οι μηνιαίες αποδοχές είναι κατώτερες του βασικού μισθού λόγω μερικής απασχόλησης. Επίσης, θα μειώνεται μέχρι το τέλος της περιόδου επιδότησης κατά 10% κάθε τρίμηνο κατά τον πρώτο χρόνο επιδότησης και κατά 10% κάθε εξάμηνο κατά τον δεύτερο χρόνο (μέγιστος χρόνος επιδότησης είναι τα 2 χρόνια). Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι θα μειώνεται και το ύψος του επιδόματος για μεγάλο μέρος της τάξης μας, καθώς εκτός από τη μείωση του αριθμού των ανέργων που θα δικαιούνται το επίδομα ανεργίας, αλλά και εκτός από τη σταδιακή μείωσή του κάτω απ’ το 70% για πάρα πολλούς/ες εργαζόμενους/ες, όπως εμείς στην ιδιωτικής εκπαίδευσης που πολύ συχνά αμειβόμαστε με 300, 400 ή 500 ευρώ, το ύψος του επιδόματος ανεργίας θα είναι 210-350 ευρώ, δηλαδή ψίχουλα.

Το μεταβλητό μέρος θα απαιτεί να αμείβεται κανείς/μια με μισθό ίσο ή μεγαλύτερο του βασικού μισθού και να έχει συμπληρώσει τουλάχιστον 900 ένσημα τα τελευταία 4 χρόνια (εξαιρούμενων των 2 τελευταίων μηνών), που ισοδυναμεί με το να δουλεύει κανείς/μία σταθερά, χωρίς μεγάλα διαστήματα ανεργίας, με προϋπηρεσία και πλήρη ασφάλιση. Αυτό σημαίνει ότι ένας/μια νέος/νέα εργαζόμενος/η δεν θα μπορεί να το πάρει. Αυτή η «ρύθμιση» που τόσο έντονα προπαγανδίζεται σαν η «κοινωνικά δίκαιη» και «γενναιόδωρη» πτυχή της εν λόγω «μεταρρύθμισης» ουσιαστικά θα πριμοδοτεί ένα πολύ μικρό κομμάτι της εργατικής τάξης, την εργατική «αριστοκρατία», με δεδομένο τη μεγάλη έκταση της μερικής απασχόλησης, την υπασφαλισμένη-ανασφάλιστη εργασία και τη συχνή εναλλαγή χώρων εργασίας με ενδιάμεσα διαστήματα ανεργίας.

Συμπεράσματα

Οι πολιτικές για την εργασία και την ανεργία έχουν ιστορικό βάθος, δεν πέφτουν στα κεφάλια μας απ’ το πουθενά. Έτσι, και οι πιο πρόσφατες αλλαγές σχετικά με την αναζήτηση εργασίας την περίοδο που παίρνεις το επίδομα ανεργίας, όπως και οι αλλαγές στις προϋποθέσεις και το ύψος του επιδόματος ανεργίας της κυβέρνησης της νδ, αποτελούν συνέχεια των πολιτικών που ακολούθησαν οι προηγούμενες.⁷ Πιο συγκεκριμένα, ήδη το μακρινό 2016, επί κυβέρνησης σύριζα, η διοίκηση του τότε ΟΑΕΔ είχε στα σκαριά το περίφημο «ποινολόγιο των ανέργων» το οποίο προέβλεπε διακοπή της παροχής του επιδόματος ανεργίας και διαγραφή των ανέργων από τα μητρώα του σε περίπτωση που οι τελευταίοι/ες αρνούνταν να συμμετάσχουν σε κάποιο πρόγραμμα απασχόλησης ή κατάρτισης που θα τους υποδεικνυόταν ή σε περίπτωση που δεν αναζητούσαν ενεργά (και αποδεδειγμένα) εργασία, ενόσω αυτοί/ές ακόμη επιδοτούνταν.⁸ Σας θυμίζει κάτι αυτό;

Παρʼ όλα αυτά, το «ποινολόγιο» δεν πέρασε. Οι οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες δεν είχαν ακόμη ωριμάσει στον απαιτούμενο βαθμό. Τα χρόνια πέρασαν, και το νερό μπήκε στο αυλάκι της ακόμη μεγαλύτερης εξατομίκευσης, εντατικοποίησης, ελαστικοποίησης, πειθαρχίας και εκμετάλλευσης, με αποτέλεσμα να φτάσουμε στο σημείο εκείνο που για πολλούς και πολλές από μας το επίδομα ανεργίας θα φαντάζει μια ιστορία απ’ τα παλιά ή για τους/ις πιο νέους/ες ένα μακρινό και άπιαστο όνειρο! Στο σημείο όπου αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε δύο και τρεις δουλειές για να τα βγάλουμε πέρα και που το κράτος κοροϊδευτικά μάς πετάει από ψηλά τα διάφορα επιδόματα… φιλανθρωπίας, όπως το ΚΕΑ (πλέον Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα)! Σε εκείνο το σημείο όπου κυριαρχεί η ταξική ειρήνη, η απομόνωση και η ατομική διαπραγμάτευση με το αφεντικό (στην καλύτερη…),η αυταπάτη της ατομικής αξιοσύνης και της επιστημοσύνης (πτυχίων, σεμιναρίων κλπ), όταν δεν κυριαρχεί ο φόβος και οι πλείστοι εκείνοι συμβιβασμοί «προκειμένου να μη χάσουμε τη… δουλίτσα μας» ή «προκειμένου το αφεντικό να μας κολλήσει λίγα παραπάνω ένσημα για να καταφέρουμε με χίλια ζόρια να βγούμε κάποια στιγμή στο πολυπόθητο επίδομα ανεργίας». Και που όταν βγούμε θα λάβουμε ένα μέιλ στον υπολογιστή μας απ’ τη ΔΥΠΑ που θα λέει πως, αν δεν καταρτίσουμε ατομικό σχέδιο δράσης ή αν δεν πάμε να δουλέψουμε με όρους εργασιακού μεσαίωνα σε κάποιο απ’ τα προγράμματά της, θα χάσουμε και αυτά τα λίγα ψίχουλα επιβίωσης που λέγονται «επίδομα ανεργίας».

Κι όμως, σε αυτό το θερμοκήπιο κατακερματισμού, εξαθλίωσης και βαρβαρότητας που μας έχουν πετάξει τα αφεντικά τίποτα δεν έχει τελειώσει. Είναι η ώρα να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας πιο γερά και ανυποχώρητα. Είναι η ώρα να απαιτήσουμε αυξήσεις στους μισθούς μας και συμβάσεις αορίστου χρόνου, ώστε να μην εξαρτόμαστε απ’ τα προνοιακά αποφάγια της ΔΥΠΑ για την επιβίωσή μας τους μήνες που μένουμε άνεργοι και άνεργες, επειδή τα αφεντικά κλείνουν τις επιχειρήσεις τους.

1. «Κατάλληλες» υποτίθεται με βάση το εργασιακό προφίλ του, τον τελευταίο μισθό και τον τόπο κατοικίας του. Βλ. https://www.taxheaven.gr/news/58559/yp-ergasias-11-erwthseis-apanthseis-gia-to-nomosxedio-doyleies-xana. ↩︎
2. Πέρα απ’ τα ειδικά προγράμματα απασχόλησης που προσφέρει η ΔΥΠΑ ειδικά για τους/τις απολυμένους/ες από μεγάλες επιχειρήσεις, όπως της ΛΑΡΚΟ. Βλ. https://www.dypa.gov.gr/eidika-proghrammata-apaskholisis-ghia-anerghoys-apolithentes-apo-tin-etairia-gen-metalleftikhmetallurgikh-a-e-larko ↩︎
3. Βλ. https://greece20.gov.gr/wp-content/uploads/2024/08/1378.10hTropopoiisi_Epixorigisi_DYPA_ilopoiisi_Programmata-anavathmisis_dexiotitwn_k_epanakatartisis_psifiakes_prasines_5157226.pdf ↩︎
4. Από το site: https://www.dypa.gov.gr/anergia-kai-paroxes-asfalishs-misthwtwn?tab=taktiki-epidotisi-anerghias&tab2=koini-anerghoi&tab3=diarkeia-epidotisis ↩︎
5. Από το site της ΔΥΠΑ: https://www.dypa.gov.gr/anergia-kai-paroxes-asfalishs-misthwtwn?tab=taktiki-epidotisi-anerghias&tab2=koini-anerghoi&tab3=diarkeia-epidotisis ↩︎
6. Βλ. https://www.dypa.gov.gr/anergia-kai-paroxes-asfalishs-misthwtwn?tab=taktiki-epidotisi-anerghias&tab2=koini-anerghoi&tab3=ypsos-epidotisis ↩︎
7. Βλ. https://www.taxheaven.gr/news/58559/yp-ergasias-11-erwthseis-apanthseis-gia-to-nomosxedio-doyleies-xana?nomobile=1 ↩︎
8. Βλ. https://www.ipaidia.gr/paideia/me-poinologio-proklisi-apeiloun-kai-ekviazoun-tous-anergous-afora-kai-tous-xiliades-anaplirotes-1/ ↩︎

Είναι η ώρα να ορθώσουμε ακόμη πιο ψηλά το ανάστημά μας και να φωνάξουμε: ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΜΜΕΝΑ!

Αντίσταση Αυτοοργάνωση Ταξική αλληλεγγύη

Εκδήλωση-Συζήτηση, την Κυριακή 23 του Μάρτη στις 19:00
στα γραφεία των σωματείων βάσης, Σπύρου Τρικούπη 56-58, Εξάρχεια

περί δικαιοσύνης

 

29 απριλίου 1945, πλατεία Λορέτο, Μιλάνο (ξέρετε ποιος είναι ο δεύτερος από τ' αριστερά)

στο κείμενο του "Για Μια Κριτική της Βίας" του 1919 (το οποίο πρωτοκυκλοφόρησε στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ελευθεριακή Κουλτούρα και μπορεί να βρεθεί εδώ δωρεάν) ο Βάλτερ Μπένγιαμιν αναλύει τις χρήσεις, τους σκοπούς και τις αφορμήσεις της βίας σε σχέση με τα δικαϊκά συστήματα σκέψης για να αποδομήσει και να αποσυνδέσει την χρήση της βίας από προλεταριακή σκοπιά σε σχέση με την επίκληση της δικαιοσύνης. 

τα δύο κύρια ρεύματα σκέψης της έννοιας του δικαίου για τα οποία κάνει λόγο ο Μπένγιαμιν είναι το φυσικό δίκαιο και το θετικό δίκαιο. το φυσικό δίκαιο, λέει ο Μπένγιαμιν, θεωρεί την βία φυσικό προϊόν και την αποδέχεται ως νόμιμη όταν αυτή χρησιμοποιείται για δίκαιους σκοπούς, δίνοντας ως παράδειγμα την ιδεολογική θεμελίωση της ορεινής τρομοκρατίας στην γαλλική επανάσταση). το θετικό δίκαιο από την άλλη κρίνει εκ των υστέρων τη νομιμότητα του δικαίου και του καθεστώτος που αυτό συντηρεί μέσω της κριτικής στα μέσα του. ή με τα ίδια του τα λεγόμενα:

"Αν η δικαιοσύνη είναι το κριτήριο των σκοπών, τότε η νομιμότητα είναι το κριτήριο των μέσων. Κι ενώ η αντίθεση αυτή παραμένει, οι δύο σχολές συναντώνται στο κοινό θεμελιακό τους δόγμα: οι δίκαιοι σκοποί μπορούν να επιτευχθούν μέσω νόμιμων μέσων, τα νόμιμα μέσα χρησιμοποιούνται για δίκαιους σκοπούς. Το φυσικό δίκαιο επιδιώκει μέσω της δίκαιης υπόστασης των σκοπών να «δικαιώσει» τα μέσα, το θετικό δίκαιο μέσω της νομιμότητας των μέσων να «κατοχυρώσει» τη δίκαιη υπόσταση των σκοπών" (6).

για να αποδομήσει και τις δύο μορφές δικαίου, ο Μπένγιαμιν αναφέρεται σε αυτό στο οποίο οδηγεί η βία του φυσικού και του θετικού δικαίου. το θετικό δίκαιο δημιουργεί μια βία που συντηρεί το δίκαιο μέσω του εκφοβισμού, με τρανότερο παράδειγμα τη θανατική ποινή. σύμφωνα με τον Μπένγιαμιν, ένα δίκαιο, ένα νομικό σύστημα, που έχει ως ρίζα του τη βία, δεν μπορεί παρά να έχει μια σάπια ρίζα: 

"[Α]ν η βία, η εστεμμένη από τη μοίρα βία, είναι η ρίζα του δικαίου, εύκολα εικάζει κανείς ότι όπου η υπέρτατη βία, η εξουσία [Gewalt] επί ζωής και θανάτου απαντάται στην έννομη τάξη, η ρίζα του νόμου προβάλλει ολοφάνερα και φρικιαστικά". αντίστοιχα, το κυριότερο παράδειγμα βίας ως παράγωγου του φυσικού δικαίου είναι η αστυνομοκρατία, καθώς είναι μια βία που χρησιμοποιείται για έννομους σκοπούς" (14).

αντίστοιχα, το πιο εξόφθαλμο παράδειγμα βίας ως παράγωγου του φυσικού δικαίου είναι η αστυνομία, η οποία είναι μια βία που χρησιμοποείται για έννομους σκοπούς. στην περίπτωση της όμως, η αστυνομική βία και καταστολή είτε διευρύνει τα όρια (άρα είναι μια βία που θεσπίζει το δίκαιο) μέσα στα οποία επιτρέπεται η άσκηση της εξουσίας της, είτε πλέον έχει δημιουργήσει μία έννομη τάξη, η οποία δεν μπορεί να επικυρώσει τους σκοπούς της. μάλιστα, για τον Μπένγιαμιν, αυτή η βία είναι ακόμα πιο αυθαίρετη και "βίαιη" στη δημοκρατία παρά στη μοναρχία, όπου ο απόλυτως άρχων κατέχει ταυτόχρονα την εκτελεστική και τη νομοθετική εξουσία. φυσικά, εκ των υστέρων, ο Μπένγιαμιν, γράφοντας 21 χρόνια αργότερα στις "Θέσεις για την Φιλοσοφία της Ιστορίας" για το καθεστώς εξαίρεσης ως γνώστης του έργου του καρλ σμιτ, και αν ζούσε στο σημερινό μετά-9/11 καθεστώς σύμφυσης νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, θα μπορούσε να πει περισσότερα για την σχέση της σύγχρονης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και του νεοφασισμού.

συνεπώς για τον Μπένγιαμιν, η βία ως μέσο "είναι είτε βία που θεσπίζει, είτε βία που συντηρεί το δίκαιο" (16). και επιπλέον, η έννομη κρατική βία που είναι αυτή εγγυάται το δίκαιο θεσπίζει μια σχέση ανισότητας, καθώς αυτή αποτελεί προνόμιο των βασιλέων, των αρχόντων και γενικά των από πάνω. συνεπώς, σε μια κατάσταση που συντηρεί είτε θεσπίζει την ανισότητα και κάνει κανονικότητα τη γυμνή ζωή (αυτό που ο Μπένγιαμιν και μετά από αυτόν ο Τζόρτζιο Αγκάμπεν και η Τζούντιθ Μπάτλερ αποκαλούν την κατάσταση της ζωής που δεν έχει τα εχέγγυα της ασφάλειας, της δικαιοσύνης, της ποιότητας ή των δικαιωμάτων) τότε έχουμε ανάγκη μιας βίας (θεϊκή όπως την λέει ο Μπένγιαμιν) που έχει ως στόχαστρο του την καταστροφή της έννομης τάξης.

"Η ενεργοποίηση της έννομης βίας ανάγεται χρονικά, πράγμα που δεν μπορεί να παρουσιαστεί αναλυτικότερα στο σημείο αυτό, στην ενοχοποίηση της γυμνής φυσικής ζωής, η οποία μεταβιβάζει στους ζωντανούς, αθώους και δυστυχείς, την τιμωρία η οποία «εξιλεώνει» την ενοχή της γυμνής ζωής και επιπλέον λυτρώνει τους ένοχους, όχι όμως από την ενοχή, αλλά από το δίκαιο. Επειδή, με τη γυμνή ζωή παύει η κυριαρχία του δικαίου επί των ζωντανών. Η μυθική βία είναι αιματηρή εξουσία πάνω στη γυμνή ζωή για λογαριασμό της εξουσίας, ενώ η θεϊκή βία είναι καθαρή εξουσία πάνω στο σύνολο της ζωής για λογαριασμό όλων των ζωντανών. Η πρώτη απαιτεί θυσία, η δεύτερη τη δέχεται." (26).

δικαιοσύνη, ασφάλεια, δικαιώματα. γυμνή ζωή. με πιο "μαρξιστικούς όρους" εξαθλίωση σε συνθήκες καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. μάλλον όλα αυτά τα πράγματα στα οποία αναφερόταν ο Μπένγιαμιν το 1919 είναι οι βασικές λέξεις που περιστρέφονται γύρω από την ιστορία του κρατικού εγκλήματος στα Τέμπη και την αυριανή απεργία. κάποιες παρατηρήσεις λοιπόν από τον γ.γ. του πλοκ μετά από καιρό, αφορμώντας από την σκέψη του Μπένγιαμιν.

1) το δυστύχημα στα Τέμπη είναι αποτέλεσμα της άρνησης του κράτους και του κεφαλαίου να λάβει έστω και τα πιο στοιχειώδη μέτρα προστασίας των ζωών των υπηκόων. όχι μόνο στις συγκοινωνίες, αλλά στην υγεία, στην "έννομη τάξη," στη διατροφή, στα αποτελέσματα της κλιματικής αλλαγής κλπ. η λογικη της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης: αν θες να έχεις να φας, πρέπει να δουλέψεις. αν θες να πας νοσοκομείο, πρέπει να δουλέψεις. αν θες να δουλέψεις, κόψε το λαιμό σου και μείνε μέσα στο σπίτι σου και μην πας πουθενά. τα τρένα δεν τα έχουμε για να πηγαίνεις βόλτα στο καρναβάλι. τα έχουμε για να πηγαίνεις στη δουλειά σου. δεν θα σου εγγηθούμε ότι θα βγεις ζωντανή από το ταξίδι. δεν θα σου εγγυηθούμε ότι θα σε επισκευάσουμε στο νοσοκομείο.

2) το δυστύχημα στα Τέμπη είναι κρατικό έγκλημα όχι γιατί υπάρχει διαφθορά και λαθρεμπόριο υδρογονανθράκων, αλλά λόγω των παραπάνω συνθηκών γυμνής ζωής που έχουν δημιουργηθεί από την καπιταλιστική αναδιάρθρωση και πιο συγκεκριμένα από την απουσία τηλεδιοίκησης. το δυστύχημα στα Τέμπη θα μπορούσε να γίνει οποιαδήποτε άλλη στιγμή και να μην κουβαλούσε η εμπορική αμαξοστοιχία αρωματικούς υδρογονάνθρακες. θα μπορούσαν να είχαν πεθάνει λιγότεροι. ίσως να μην πέθαινε και κανένας. το πρόβλημα θα ήταν το ίδιο. ζούμε από τύχη. κάθε μέρα παίζουμε τις ζωές μας κορώνα-γράμματα.

3) η διαφθορά, το λαθρεμπόριο, η ρεμούλα είναι δομικά στοιχεία του ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού και της ταξικής σύνθεσης της ελληνικής κοινωνίας. ορίζουν σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο λειτουργίας των κομμάτων, των κρατικών μηχανισμών και της εσωτερικής αγοράς. ο ελληνικός καπιταλισμός δεν μπορεί να διορθωθεί, να εκδημοκρατιστεί ή να σουλουπωθεί. ούτε τα μνημόνια τον καθάρισαν, ούτε ο σύριζα, ούτε η εε.

4) τα πορίσματα των πραγματογνωμόνων των οικογενειών των θυμάτων μιλούν για απευθείας καύση ανθρώπων από τους υδρογονάνθρακες. μιλούν για μπάζωμα. μιλούν για εξαφάνιση στοιχείων και σωματικών μελών. μιλούν για παραποίηση των βίντεο. μιλούν για κουκούλωμα. θα μπορούσαν επιστημονικά να κάνουν λάθος και όλα αυτά να είναι συκοφαντίες κατά της κυβέρνησης. θα μπορούσε το ατύχημα όντως να ήταν η κακιά η ώρα. και όλα τ' άλλα να ήταν θεωρίες συνωμοσίας.

5) και όμως, παρότι υπάρχει αυτή η πιθανότητα, το καθεστώς συγκάλυψε. αν ήταν "αθώο," αν δηλαδή δεν υπήρχε κάτι ύποπτο, θα ήταν καθαρά αυτά που έλεγε. δεν θα άλλαζε κάθε τρεις και λίγο το αφήγημα από τον ίδιο τον κούλη από "όλα ήταν καθαρά και δεν υπήρχαν χημικά" σε "τότε αυτα που σας είπαμε ήταν αλήθεια και τώρα αυτά που βγήκαν είναι επίσης αλήθεια, αλλά και τα παλιά παραμένουν αλήθεια." δεν θα το έπαιζε ο κούλης μια βλάκας και μια παραπλανημένος. εν τέλει θα έβγαζαν στη σέντρα έναν οποιοδήποτε πολιτικό προϊστάμενο ή υπουργό που ήταν του χαρτοφυλακίου του οι συγκοινωνίες και η πολιτική προστασία και θα τον προσέφεραν ως εξιλαστήριο θύμα ή ως αυτοφωράκια. το ότι δεν το έκαναν, το ότι ανατίναξαν την εξεταστική επιτροπή, και ότι μονίμως αλλάζουν τους όρους της επικοινωνίας δείχνει ότι κουκούλωσαν την κατά πάσα πιθανότητα πραγματική ύπαρξη του φορτίου.

6) η συγκάλυψη όμως δεν αφορά μόνο στο ίδιο το φορτίο. αφορά στην προστασία όλοκληρου του μηχανισμού της κυβέρνησης, ο οποίος είναι στημένος από πάνω μέχρι κάτω στη διαφθορά και στις υπόγειες χρηματοδοτήσεις και εξυπηρετήσεις. και όλοι εντός της κυβέρνησης και του κόμματος είναι έτοιμοι με το μαχαίρι στα δόντια να ρίξουν όλους τους άλλους. συνεπώς, για να θυμηθούμε τον Μπένγιαμιν, θετικό δίκαιο: καλό το καθεστώς μας, άρα μπορούμε να το συντηρήσουμε με οποιοδήποτε μέσο.

7) μοιραία, η συζήτηση πήγε λόγω των χειρισμών της κυβέρνησης στο έλλειμμα δικαιοσύνης. οι γονείς των θυμάτων θέλουν δικαίωση, θέλουν να πάνε φυλακή οι ένοχοι. γιατί τους το αρνείται αυτό η κυβέρνηση; γιατί το καθεστώς επιτίθεται σε χαροκαμμένες μανάδες; προφανώς γιατί το να πάει έστω ο καραμανλής φυλακή είναι ικανό να ενοχοποιήσει κάθε στέλεχος της κυβέρνησης για δεκάδες πράγματα που είτε αφορούν σε υποθέσεις διαφθοράς είτε σε απευθείας θέσπιση νόμων για εξυπηρετήσεις συγκεκριμένων καπιταλιστών. άρα για να πάμε πίσω στον Μπένγιαμιν και πάλι, φυσικό δίκαιο: απειλούμε, εκβιαζουμε, μπορεί και να σκοτώσουμε, να θεσπίσουμε δικαιο για να πετύχουμε το δίκαιο σκοπό μας.

8) ειρρήσθω εν παρόδω, το γεγονός ότι ο σύριζα δεν κάνει την παραμικρή αντιπολίτευση έντασης και ότι το πασοκ δεν κάνει καν πρόταση μομφής σημαίνει ότι και αυτοί βρίσκονται στο ίδιο σύστημα διακυβέρνησης, διαφθοράς και πολιτικών εξυπηρετήσεων. αλλά κυρίως ακολούθησαν την ίδια πολιτική εφαρμογής της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης πάνω στην εργατική τάξη και πάνω στις υπηρεσίες πρόνοιας.

9) άρα είναι το αίτημα για δικαιοσύνη και η στοίχιση πίσω από τις οικογένειες των θυμάτων επαρκείς όροι για την επιτυχία αυτού του αγώνα ενάντια στη συγκάλυψη; η απάντηση στο ερώτημα είναι όχι, τόσο απο φιλοσοφική σκοπιά, όσο και πολιτική.

10) θα ήταν πολύ απλό (και απλοϊκό) να πούμε ότι η δικαιοσύνη δεν είναι αντικειμενική, ότι είναι ταξική, ότι είναι κρατικός μηχανισμός και γι' αυτό δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε να περιμένουμε να τιμωρηθούν οι ένοχοι, και ότι είναι αποπροσανατολιστικό και απολίτικο το αίτημα για δικαιοσύνη. αυτή είναι μια γραμμή (που έχει για παράδειγμα το ΚΚΕ (μ-λ)) η οποία κατά βάση κινείται στη λογική του βερμπαλισμού και του ετεροκαθορισμού από τις πιο ρεφορμιστικές τάσεις της αριστεράς. γιατί ασφαλώς εφόσον ζούμε εντός μιας αστικής κοινωνίας δεν μπορούμε να πούμε ότι αν έγινε ένα έγκλημα δεν μας ενδιαφέρει το αν θα τιμωρηθούν οι ένοχοι. κάτι τέτοιο βασικά θα μπορούσε να είναι και επιχείρημα υπέρ της κυβέρνησης ή υπέρ του κάθε ωχαδερφιστή.

11) φιλοσοφικά μιλωντας, το πρόβλημα με το αίτημα-για-δικαιοσύνη-ως-πρωταρχική-γραμμή έγκειται στο ότι δεν κάνει κριτική στην έννοια της δικαϊκής σκέψης συνολικά, γιατί το δίκαιο δεν έχει σκοπό να παράξει ισότητα απέναντι στο νόμο (ούτε και ισότητα στη ζωή φυσικά) αλλά να θεσμοθετήσει την ανισότητα χρησιμοποιώντας τη βία ως μέσο για τη διατήρηση της κυριαρχίας.

12) πολιτικά μιλώντας, το αίτημα για δικαιοσύνη αποτελεί μεν ενοποιητικό στοιχείο για ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που θέλει να αντιδράσει για κάθε ένα από όσα (ή και για όλα όσα) έχουν συμβεί σε όλη την εξαετία του καθεστώτος κούλη. ακριβώς όμως λόγω αυτού, όσοι φωνάζουν κυρίως για δικαιοσύνη δεν έχουν στο στόχαστρο τους τις συνθήκες μέσα από τις οποίες έγινε δυνατό το έγκλημα στα Τέμπη, ακόμα και όταν τα πορίσματα καταδεικνυουν τις πολιτικές και οικονομικές ευθύνες πίσω από αυτό. ή όπως θα έλεγε ο Μπένγιαμιν, "μια πραγματικά αποτελεσματική κριτική της [βίας] δεν είναι τόσο εύκολη όσο φαντάζονται οι ρητορείες των ειρηνιστων και των ακτιβιστών. Πολύ περισσότερο συμπίπτει με την κριτική κάθε έννομης βίας, δηλαδή με την κριτική της ίδιας της νόμιμης ή εκτελεστικής εξουσίας και δεν είναι εφικτή σε καμιά περίπτωση με ένα πιο μετριοπαθές πρόγραμμα" (12-13).

σε αυτό συντείνει το γεγονός ότι αφού η κυβέρνηση και ο ίδιος ο κούλης δεν κατάφεραν να εκφοβίσουν τους γονείς και όσους καλούν στις συγκεντρώσεις, άλλαξαν για μια ακόμη φορά την γραμμή και μιλούν τόσο για νόμιμο δικαίωμα των ανθρώπων στην ελεύθερη έκφραση μέσω της συγκέντρωσης, όσο και για "ένα εθνικό δράμα το οποίο πρέπει να ενώνει την κοινωνία μας, κάτω από ένα κοινό αίτημα: το αίτημα της αλήθειας και της δικαιοσύνης." το ίδιο το κράτος λοιπόν, ο εγκληματίας στη συγκεκριμένη περίπτωση, κάνει λόγο για δικαιοσύνη, αλήθεια, και τιμωρία ενόχων, γιατί ξέρει ότι είναι το αίτημα για δικαιοσύνη συσπειρώνει την κοινωνία μέσα στα πλαίσια του κράτους, των νόμων και της καπιταλιστικής σταθερότητας. και μάλιστα έχει χαρακτηριστικά πανεθνικά και άρα διαταξικά. αντίθετα, κάνει ξεκάθαρα ότι δεν θα ανεχτεί - δηλαδή θα αντιμετωπίσει ως έκνομα - όσα συνθήματα έχουν χαρακτηριστικά αντικυβερνητικά, πολιτικά και - κυρίως - αντικαπιταλιστικά.

12) όλα τα παραπάνω εξηγούν γιατί το γεγονός ότι αύριο είναι απεργία έχει γίνει δευτεροτριτεύον και βλέπουμε τόσο επιχειρήσεις (αφεντικά δηλαδή) να κλείνουν τα μαγαζιά τους για να πάνε τα αφεντικά και αυτά να διαδηλώσουν και γιατί όλα τα μεγάλα μμε (βλέπε εκπομπές στο σκάι) να ενθαρρύνουν τον κόσμο να κατέβει στις διαδηλώσεις με αίτημα τη δικαιοσύνη. μάλιστα, οι εργοδότες είναι τόσο γενναιόδωροι - συγκίνηση, δραματική μουσική υπόκρουση - και αισθάνονται οι ίδιοι τόσο εθνικά ενωτικοί μαζί με τους εργαζομένους τους που έφτασαν στο σημείο να λένε στους υπαλλήλους τους να τους γράψουν την ημέρα της απεργίας ως άδεια "για να μη χάσουν το μεροκάματο" (και φυσικά να γλιτώσουν και μια μέρα άδειας σε κάποια στιγμή που θα την έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι). άλλα αφεντικα λένε "έλα κάνα δίωρο στη δουλειά, πήγαινε στην συγκέντρωση και μετά έλα πάλι" ή λένε στους υπαλλήλους να δουλέψουν κάνα δίωρο με τηλεργασία για να τους "διευκολύνουν" να πάνε και στη συγκέντρωση. με άλλα λόγια, όταν ο εθνικός κορμός συσπειρώνεται πάνω στο αίτημα της δικαιοσύνης και της αλήθειας, τότε χάνει κάθε νόημα η έννοια της αυριανής μέρας ως εργατικής απεργίας και αποτελεί σημείο καμπής για το ποιες συγκεντρώσεις και απεργίες θα θεωρούνται αποδεκτές από τα αφεντικά και φυσικά νόμιμες από το κράτος. 

13) μέσα σε όλο αυτό το κλίμα βλέπουμε ότι οι μόνοι που κερδίζουν πολιτικά από όλο αυτό είναι ο βελόπουλος και η κωνσταντοπούλου, γιατί ακριβώς αποτελούν την αποδεκτή μορφή αντιδράσεων στα πλαίσια του θεάματος και της κατασκευής μορφών ηγετών κατά το μοντέλο τραμπ που ξεφεύγουν από το παραδοσιακό μοντέλο κόμμα-μηχανισμός-τζάκι, και που φωνάζουν για δικαιοσύνη και διαφάνεια. το ότι και οι δύο έχουν ως κύριο χαρακτηριστικό τους την αναφορά στο έθνος και τον λαϊκισμό αυτομάτως αφαιρεί από τη συζήτηση οποιαδήποτε αναφορά σε καπιταλισμό, απεργία, ασφαλείς μετακινήσεις, λαϊκές ανάγκες, κλπ. η συγκεκριμένη εξέλιξη διευκολύνει την εδραίωση του πολιτικού διπόλου δεξιάς-άκρας δεξιάς που οι καπιταλιστές θέλουν να επιβάλουν, ώστε να αποβάλουν για όσο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα γίνεται τις ταξικές αναφορές. ο σύριζα, έχοντας και ο ίδιος στην πλάτη του την μη εφαρμογή της "σύμβασης 717" επί τρία χρόνια καθώς και την πώληση των σιδηροδρόμων στην ιταλική fsi, δηλώνει ότι θα κατέβει χωρίς πανό, χωρίς λόγο, αλλά ως έλληνες πολίτες. παρακολουθούμε σε πραγματικό χρόνο την τελική αποδόμηση της εν ελλάδι αριστεράς και της πολιτικής εδραίωσης των φασιστών σε ρυθμιστές των εξελίξεων, με σημείο συνάντησης το αίτημα για δικαιοσύνη και τις παραινέσεις να κατεβούμε όλοι στις συγκεντρώσεις ως έλληνες και ως πολίτες, χωρίς τα ταξικά και πολιτικά μας χαρακτηριστικά. και όσο για τους γονείς των θυμάτων και ειδικά για την δημοκρατικών φρονημάτων (χωρίς εισαγωγικά και ειρωνεία) Καρυστιανού, θα έπρεπε τουλάχιστον να κάνουν σαφές ότι δεν θέλουν μεταξύ των συγκεντρωμένων τους φασίστες, τους οπαδούς του κλασιδιάρη και τον κάθε λογής υποστηρικτή των δολοφονιών των μεταναστών, των γυναικών ή των λοατκι ανθρώπων.

14) η αριστερά με τη μορφή κόμμα-ηγεμόνας στο σωματείο και στο σύλλογο πεθαίνει σε πραγματικό χρόνο αφενός γιατί δεν μπορεί πια να αποτελέσει καν ούτε παράγοντας στις πολιτικές εξελίξεις έστω στο κοινοβουλευτικό επίπεδο, αλλά και γιατί δεν είναι ικανή να πείσει την κοινωνία και τους εργαζομένους να απεργήσουν για να φτιαχτούν έστω και τώρα ασφαλείς σιδηρόδρομοι και πάνω απ' όλα για να αναγκάσουμε το κράτος και το κεφάλαιο να μας δώσουν αξιοπρεπείς μισθούς και να μπει τέλος στην ακρίβεια. ενδεικτικό είναι ότι παρά το ότι το κκε και το πάμε πλέον έχουν υπό την ηγεμονία τους μεγάλες ομοσπονδίες (βλέπε δοε, βλέπε οιυε, βλέπε ακόμα και φοιτητικούς συλλόγους), οι απεργίες είναι λιγότερες από ποτέ. ακόμα πιο ενδεικτικό είναι ότι κατά την κυριακάτικη συγκέντρωση "δεν έχω οξυγόνο" στις 25 Ιανουαρίου, τα μαγαζιά στην Ερμού ήταν ανοιχτά και το πάμε δεν κήρυξε απεργία, ούτε φυσικά έκανε έστω ένα κάλεσμα προς τους συγκεντρωμένους της Πλατείας Συντάγματος για να γίνει μια συμβολική συγκέντρωση κατά της κατάργησης της κυριακάτικης αργίας. ο λαός έβγαλε για μια ακόμα φορά τα συμπεράσματα του: οι αγώνες δεν συνδυάζονται, δεν συναντώνται.

15) για όλους τους παραπάνω λόγους, όλες/όλοι όσες/όσοι αναφερόμαστε στους ταξικούς αγώνες θα διαδηλώσουμε και θα απεργήσουμε ενάντια και στη συγκάλυψη, και στην κυβέρνηση, και στο κράτος, και στο κεφάλαιο, και στους φασίστες, και σε όσα αφεντικά θα βρίσκονται εκεί. ναι, θέλουμε μαζί με τις οικογένειες των θυμάτων να πληρώσουν όσοι εμπλέκονται διοικητικά και πολιτικά. δεν παλεύουμε όμως για δικαιοσύνη. γιατί η δικαιοσύνη - όπως και η δημοκρατία - όπως λέγεται συγχωρούν. παλεύουμε, όπως θα πρότεινε και ο Μπένγιαμιν (26), για την ολοκληρωτική καταστροφή του δικαίου. γιατί εμείς δεν συγχωρούμε. και δεν ξεχνάμε.

το βραβείο "για τον πούλιτσερ" της εβδομάδας 5/1/2025

κάθε κυριακή ο γ.γ. του πλοκ θα απονέμει το βραβείο "για τον πούλιτσερ" της εβδομάδας σε κάποιο άρθρο εφημερίδας ή σάιτ, το οποίο προκαλεί έμετο, διάρροια, γέλια ή σχέδια για δολοφονία του βραβευμένου αρθρογράφου.

ο γ.γ. του πλοκ είχε υποσχεθεί στον εαυτό του ότι για το επόμενο αρκετό διάστημα δεν θα έκανε νέες αναρτήσεις λόγω αυξημένων εργασιακών και ακαδημαϊκών υποχρεώσεων, αλλά όταν μυρίζεται αίμα δεν μπορεί να κρατηθεί. πόσο μάλλον όταν αυτό το αίμα προέρχεται από τον περισσό και ειδικά όταν ο σ. Κομισάριος Εσωτερικών Υποθέσεων/Επίτροπος Προστασίας Λαϊκού Αγώνα τον παροτρύνει/τσιγκλάει/εμπνέει να ρίξει χέσιμο στον περισσό. άλλωστε, αυτό το πλοκ στηρίζει απόλυτα τα λεγόμενα της πανσπουδαστικής νο. 8 και τάσσεται αναφανδόν υπέρ των 300 προβοκατόρων του ρουφογάλη και της κυπ, δηλαδή με τις εξεγέρσεις ενάντια στη ρεβιζιονιστική σοσιαλδημοκρατία του περισσού.

αφορμή για αυτό το εορταστικό πούλιτσερ της νέας χρονιάς αποτέλεσε η ανακοίνωση του περισσού σχετικά με το τρολάρισμα (;)/απροσεξία (;) της ερτ σε αναφορά στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του περισσού, στην οποία δίπλα στην ανακοίνωση του γραφείου τύπου του περισσού έχει βάλει φωτοσοπιά λόγκο, όπου αντί για σφυροδρέπανο υπάρχει ο πυρσός της νέας δημοκρατίας:

 

η απάντηση του γραφείου τύπου του περισσού με τίτλο "Η ΕΡΤ πρόβαλε παραποιημένο το έμβλημα του ΚΚΕ" αναφέρει τα παρακάτω:

"Ένα αδιανόητο, αλλά και ασυγχώρητο, περιστατικό σε βάρος του ΚΚΕ πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Πρωτοχρονιάς, όταν στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ στις 18.00, και στο ρεπορτάζ για τα μηνύματα των κομμάτων για τη νέα χρονιά προβλήθηκε το Μήνυμα της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος για το 2025, συνοδευόμενο από παραποιημένο έμβλημα του ΚΚΕ.

Συγκεκριμένα, αντί για το επίσημο έμβλημα με το σφυροδρέπανο, που χρησιμοποιείται από το ΚΚΕ στα ψηφοδέλτιά του και αλλού, προβλήθηκε μια εικόνα προϊόν επεξεργασίας όπου πάνω από τα γράμματα ΚΚΕ απεικονίζεται ο πυρσός της ΝΔ! Πρόκειται για μια προβοκατόρικη εικόνα που κυκλοφορεί εδώ και αρκετά χρόνια στο διαδίκτυο και χρησιμοποιείται από ιστοσελίδες και λογαριασμούς στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης αντικομμουνιστικού περιεχομένου, κυρίως του φασιστικού χώρου και που έχει καταγγελθεί επίσημα και επανειλημμένα.

Για το αδιανόητο αυτό περιστατικό, που προκάλεσε τη δικαιολογημένη αντίδραση πολλών ανθρώπων που παρακολούθησαν το συγκεκριμένο δελτίο της ΕΡΤ, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ προχώρησε σε άμεση διαμαρτυρία προς την ΕΡΤ λαμβάνοντας την απάντηση ότι αφορά σε λάθος κατά τη δημιουργία του σχετικού βίντεο, καθώς αντί να αντληθεί το έμβλημα του ΚΚΕ από το αρχείο γραφικών της ΕΡΤ, αντλήθηκε επιπόλαια από διαδικτυακές πηγές και στη συνέχεια η ΕΡΤ διόρθωσε το βίντεο για τα επόμενα δελτία. Επιπλέον έλαβε τις διαβεβαιώσεις ότι θα ληφθούν όλα τα μέτρα για να μην υπάρχει το συγκεκριμένο βίντεο με το παραποιημένο έμβλημα στα διαδικτυακά της Μέσα, αλλά και για να μην επαναληφθεί.

Το ΚΚΕ καταγγέλλει το συγκεκριμένο περιστατικό ως ανεπίτρεπτο, όπως έχει κάνει σε αντίστοιχες περιπτώσεις στο παρελθόν και θα κινηθεί αρμοδίως και προς τις μηχανές αναζήτησης του διαδικτύου, ώστε να εξασφαλισθεί ότι η συγκεκριμένη παραποιημένη εικόνα δεν θα εμφανίζεται ως εύρημα σχετικό με το ΚΚΕ."

όσον αφορά το γεγονός, το πιο πιθανό είναι ότι έγινε όντως από μαλακία αναζήτηση στο κουκλ - άλλωστε για αυτό υπάρχει και το προηγούμενο του φεησπουκικού ελύτη σε εκπομπή του καναλιού της βουλής. ωστόσο, στην πραγματικότητα τα στελέχη του πλοκ θα ήθελαν να ήταν στοχευμένη καταστασιακή προβοκατόρικη παρέμβαση από σύντροφ@ εργαζόμεν@ στην ερτ.

για την ίδια την ανακοίνωση του περισσού και το τι μέτρα ελήφθησαν υπάρχουν αρκετά πράγματα για να ξεπακετάρει κάποι@ εδώ

1) δεδομένου ότι η ερτ - μην ξεχνάμε: η κομματικά και κυβερνητικά ελεγχόμενη ερτ - ανέλαβε άμεσα δράση για να αποκαταστήσει το γεγονός και την τιμή του περισσού, δεν μπορούμε παρά να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ο κούλης είναι κομμουνιστής, όπως είχε πει παλιότερα και ο δανίκας.

2) το ίδιο το λογότυπο, αλλά και η άμεση αντίδραση της ελεγχόμενης από τη νδ ερτ αποδεικνύει για μια ακόμα φορά το σφιχτό εναγκαλισμό περισσού και νδ. 

3) άρα αποτελεί ακόμα μια απόδειξη ότι ακόμα και σήμερα για τον περισσό το "βρώμικο" '89 ήταν κάτι θεμιτό και ορθό.

4) το γεγονός ότι η ελεγχόμενη από τη νδ ερτ έλαβε τα μέτρα της για να αφαιρεθεί από τα βίντεο η συγκεκριμένη φωτοσοπαρισμένη εκδοχή του λογότυπου που αποτελεί προϊόν "κυρίως του φασιστικού χώρου" αποδεικνύει ότι ο περισσός συμπράττει μαζί με την κεντροδεξιά νδ του κούλη εναντίον των φασιστών, όντας και τα δύο κόμματα εντός του λεγόμενου συνταγματικού αντιφασιστικού τόξου.

5) συνεπώς για να δέχεται ο περισσός τη βοήθεια της νδ του κούλη για την αντιμετώπιση του "φασιστικού χώρου" σημαίνει ότι ο περισσός θεωρεί τη νδ και τον κούλη ως ανήκοντες στην κεντροδεξιά και όχι στον φασιστικό χώρο.

6) όσον αφορά στους δύο υπαλλήλους που ευθύνονται για το λάθος και τα μέτρα που πήρε η ερτ, αντιγράφω από την athens vomit: "Η διοίκηση της ΕΡΤ, σύμφωνα με ανακοίνωσή της έδρασε άμεσα, διότι τέτοια σφάλματα είναι αδικαιολόγητα. Και οι δύο εμπλεκόμενοι υπάλληλοι τέθηκαν σε διαθεσιμότητα. Η γραφίστρια που είναι αορίστου χρόνου, παραπέμπεται στο Πειθαρχικό συμβούλιο για την επιβολή κυρώσεων. Για την δημοσιογράφο που είναι συμβασιούχος και δεν ήλεγξε ως όφειλε το περιεχόμενο της προβολής, τίθεται ζήτημα μη ανανέωσης της σύμβασής της, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση."

εδώ, ο περισσός δεν έβγαλε κιχ για την αντιμετώπιση των δύο υπαλλήλων που έκαναν την "μαλακία" (άσχετα αν ο σωσίας του Λένιν έγραψε στο φβ "Αυτό που έχω να σχολιάσω είναι ότι ποτέ το λάθος δεν διορθώνεται με λάθος. Κι επειδή το να απειλείς να κόψεις το ψωμί των ανθρώπων είναι κάτι παραπάνω από λάθος, να σταματήσει εδώ και τώρα αυτή η αθλιότητα από την διοίκηση της ΕΡΤ που αν θέλει να ξεκινήσει την χρονιά με "ξηλώματα" λόγω του τι μεταδίδεται από το κρατικό κανάλι ας ξεκινήσει από τον εαυτό της")

με άλλα λόγια αυτή είναι άλλη μια απόδειξη ότι ο περισσός δεν παύει ποτέ να είναι δίπλα στον εργάτη, αφού η δημοσιογράφος δεν απολύεται, απλά δεν ανανεώνεται η σύμβαση της.

αντέ ρε περισσέ, καιρός ήταν να πάρεις κι εσύ ένα πούλιτσερ. και τι πούλιτσερ μάλιστα, πρωτοχρονιάτικο και με αφορμή μια μαλακία άλλου.

πρόταση για δώρο: all i want for christmas is palestine

 

 

 

 

 

μετά από μήνες αδράνειας (πλοκοσφαιρικής, όχι κινηματικής), ο γ.γ. του πλοκ επιστρέφει για να ευχηθεί όχι καλά χριστούγεννα (άλλωστε σε παλιότερο ντεμέκ πεζό έχει εκφράσει τη σωστή μ-λ ταξική αντιρεβιζιονιστική θέση πάνω στο ζήτημα), αλλά να ευχηθεί καλή - έστω και ολιγοήμερη - ξεκούραση από τη μισθωτή σκλαβιά, καθώς και θυμίσει ότι ως συνεπείς κομμουνιστές πρέπει να αποκρούσουμε κάθε ευχή για δημιουργικότητα και θετικές σκέψεις, και να αντιτάξουμε την τεμπελιά, την απεργία και να εντείνουμε την πάλη ενάντια στην τοξική θετικότητα με το όπλο της θεραπευτικής αρνητικότητας. και πάνω απ΄ όλα: θάνατος στ' αφεντικά και λευτεριά στην Παλαιστίνη.

σε αυτό το πλαίσιο, για σήμερα το πλοκ θα πάρει το χαρακτήρα ενός κομμουνιστικό pinterest και προτείνει την παραπάνω κατασκευή που θα ενθουσιάσει κάθε εκκολαπτόμενο μικρό οκτωβριστή και θα κοσμήσει επάξια τους γιορτινούς τοίχους κάθε επαναστατικού και αντιιμπεριαλιστικού σπιτιού.

το πλοκ (όπως και το πανκ) δεν είναι νεκρό, απλά όπως και κάθε αντάρτικο κίνημα περνάει αντικειμενικά και αναγκαία τις φάσεις στρατηγικής ισορροπίας με τον ταξικό εχθρό και δεσμεύεται ότι μέσα στο έτος 2025 θα έχει καταφέρει να κερδίσει τη θέση της στρατηγικής επίθεσης απέναντι στην αντίδραση και στο μοναρχοφασισμό.

το βραβείο "για τον πούλιτσερ" της εβδομάδας 28/7/2024

κάθε κυριακή ο γ.γ. του πλοκ θα απονέμει το βραβείο "για τον πούλιτσερ" της εβδομάδας σε κάποιο άρθρο εφημερίδας ή σάιτ, το οποίο προκαλεί έμετο, διάρροια, γέλια ή σχέδια για δολοφονία του βραβευμένου αρθρογράφου.

καμιά φορά είναι να αναρωτιέται κανένα για το αν οι συριζαίοι πιστεύουν όντως αυτά που λένε ή αν απλά πουλάνε παπά. αν κάποιο υποπτευόταν ότι οι συριζαίοι είναι ρουφιάνοι, ασφαλίτες και έμμισθοι της κοσμικής κατάρας της δεξιάς δεν θα ήταν και τόσο απίθανο εν τέλει να συμβαίνει. δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι μέρες μόλις πριν διεξαχθούν οι εκλογές του 2023 και οι ευρωεκλογές, αλλά και κατά την συζήτηση για το νομοσχέδιο της ψυχικής υγείας, οι συριζαίοι από μόνοι τους αλλάζουν την συζήτηση και την ατζέντα από τα επίδικα και την αντίσταση στην επέλαση της ακροδεξιάς και πέφτουν σε γκάφες και αυτογκόλ. βλέπε κατρούγκαλος. βλέπε αναφορές σε μαύρα ταμεία. βλέπε πολάκης. ή εν τέλει μπορεί οι συριζαίοι να είναι ένας συνδυασμός έπαρσης, υποκρισίας και ρουφιανιάς μαζί. άλλωστε είναι ξεκάθαρο ότι η ντεμέκ διαγραφή του πολάκη για τα σχόλια του για την γραμματέα του μπουμπούκου θα είναι προσωρινή - γι' αυτό έτσι κι αλλιώς δεν του ζήτησαν να παραδώσει την κοινοβουλευτική έδρα.

φυσικά στο πουλ "συριζαίοι" δεν αναφέρομαι μόνο σε όσους είναι ακόμα ενταγμένοι στην φαρσοκωμωδία της κουμουνδούρου, αλλά και σε όσους ήταν μέχρι πρότινος σε αυτόν: λαε, λαφαζάνης, νέα αριστερά. ίσως στην πραγματικότητα οι χειρότεροι, οι πιο υποκριτές, οι πιο χαφιέδες, οι πιο συριζαίοι εν τέλει να είναι αυτοί που αποχώρησαν γιατί ντεμέκ ο κασσέλ έστρεψε τον σύριζα προς τα δεξιά, γιατί αν είχαν καταλάβει αυτοί την προεδρία του σύριζα θα ήταν αλλιώς.

το σημερινό βραβείο για τον πούλιτσερ πάει στον κώστα δουζίνα, πρώην συριζαίο βουλευτή, πρώην διευθυντή του ινστιτούτου πουλαντσάς, και "πολύ" ακαδημαϊκού, κώστα δουζίνα, για τις δουζίνες μαλακίες που μας κερνάει στο κοιλοπόνημα του "Νέες σημειώσεις για τη «Νέα Αριστερά» (Για τον Γιάννη Δραγασάκη)" στην εφημερίδα των συριζαίων με αφορμή την αποχώρηση του δραγασάκη απο την κουμουνδούρου.

ο δουζίνας ακαδημαϊκός είναι, ακαδημαϊκού τύπου μαλακίες για την αριστερά θα μας πει. ξεκινάει το άρθρο κάνοντας αναφορά στην "μεγάλη Νέα Αριστερά [που] πρέπει να αλλάξει επομένως τους όρους στους οποίους αναδύθηκε." ποιοι είναι αυτοί οι όροι; μην είναι άραγε η αγάπη για τον σοσιαλφασισμό του spd; μην είναι η προσκόλληση στο χαφιέδικο ιστορικό συμβιβασμό του pci; μην είναι οι μεσομεγαλοαστικές ταξικές καταγωγές των στελεχών του σύριζα; μην είναι η απόλυτη ασχετοσύνη τους και η έλλειψη της οποιασδήποτε σύνδεσης με την εργατική τάξη και το αέναο κωλογλύψιμο της μεσαίας τάξης, δηλαδή των μικρομεσαίων αφεντικών; ή μήπως είναι ότι ούτε ένας συριζαίος δεν κάνει απεργία στον ιδιωτικό τομέα και οι συριζαίοι δεν υπήρχαν ποτέ στις απεργίες;

όχι, δεν είναι αυτοί οι όροι πάνω στους οποίους αναδύθηκε ο σύριζα. κατά τον δουζίνα αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι ότι πρέπει να κρατάμε μικρό καλάθι με το τι απαιτούμε και διεκδικούμε:

Συγκροτεί μια ρεαλιστική ουτοπία, μια κοινωνική πραγματικότητα που παρότι δεν υπάρχει ακόμη οι προϊδεασμοί και τα σημάδια της βρίσκονται παντού: στην αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και τους κατατρεγμένους, στην οργάνωση γύρω από προβλήματα της καθημερινότητας, στο τραγούδι και στην τέχνη της ανάγκης και της ήττας, στα όνειρα των παιδιών και στη φαντασία των μεγάλων, ακόμη κι αν αυτά «περιορίζονται» σε μικρή βελτίωση της ζωής, σε λίγες μέρες διακοπές, σε περισσότερο σεβασμό από τις εξουσίες. [...] Αντί για «δικαιοσύνη παντού», «λιγότερη αδικία».

το κάτω κείμενο του δουζίνα είναι το εξής: ας είμεθα ρεαλιστές. το 2012-2015 είπαμε όσα παραπάνω ψέματα μπορούσαμε να πούμε γιατί αυτό είχαν ανάγκη τα αφεντικά, μην έχουμε συνέχεια απεργίες και σπασμένες βιτρίνες. φυσικά όταν ο "λαός" πίστεψε τις δουζίνες μαλακιών μας και μας ψήφισε μετά έπρεπε όλες αυτές τις μαλακίες που είπαμε να τις εφαρμόσουμε. γνωρίζοντας ότι θα κλάναμε στην εε μία μάντρα είπαμε να πουλήσουμε τρελίτσα και να το ρίξουμε πάλι στον "λαό" με το δημοψήφισμα. τι σκατά, θα διακινδίνευε να βγούμε από το ευρώ; ο "λαός" όμως συνέχισε να κρατάει μεγάλο καλάθι από τις δουζίνες μαλακιών που τον είχε ταϊσει ο τσίπρας και οι ντεμέκ αριστεροί οικονομολόγοι στην πλατεία συντάγματος. οπότε τελικά κλάσαμε μια μάντρα στον σόιπλε και πάνε τα μεγάλα όνειρα.

άρα σύμφωνα με τον δουζίνα: για να ξαναγίνουμε κυβέρνηση, να έχω και γω ρε παιδί μου ένα άνετο μπαγιόκο γμτχρστμ τι αριστερές και κινήματα και δικαιοσύνη σας λέω τώρα, δυστυχώς δεν μπορούμε να ξαναπούμε παπάτζες για ανόδους μισθών, διαγραφές χρεών κλπ. έτσι κι αλλιώς, ο "λαός" δέχεται κάθε μαλακία που θα σκεφτεί να περάσει ο κούλης και αρκείται στα μάρκετ πας, στα ένερτσι πας, στα βακέησο πας. άρα για να μπορέσουμε να ξαναγίνουμε κυβέρνηση (ας πούμε να ξαναγίνουμε μεγάλη νέα αριστερά μπας και τσιμπήσουμε κανέναν αντάρσυο και κανέναν ξέμπαρκο γιατί αριστεροί μας ψήφιζαν πλέον κάνουν αποχή), πρέπει να πουλήσουμε μικρό καλάθι, μικρές προσδοκίες. ρε φίλε, τόσο σκατά είστε με τον κούλη, ε με εμάς θα είστε λίγο καλύτερη. θα έχετε "λιγότερη αδικία."

τώρα ο δουζίνας εντοπίζει την πορεία του σύριζα προς τα σκατά (την ονομάζει "πρόωρη γήρανση" - καμιά ενυδατική να τους δώσουμε να κρύψουν τις ρυτίδες) μετά το 2020:

"To 2021 σε σειρά άρθρων με τίτλο «Σημειώσεις για τη Νέα Αριστερά» έγραφα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται να γίνει κόμμα «νέου τύπου». Το κόμμα είχε υποχωρήσει πολιτικά στους περισσότερους τομείς, είχε εγκαταλείψει τη θεωρητική συζήτηση και την επιστημονική τεκμηρίωση και τα ηγετικά στελέχη είχαν αφοσιωθεί στην εσωτερική πάλη των τάσεων. Δεν υπήρχε ενδιαφέρον για ιδέες, οράματα και εναλλακτικές πρωτοβουλίες. Οι προτάσεις του 2023 επαναλάμβαναν προηγούμενες που είχαν ηττηθεί επανειλημμένα, έμοιαζαν παραδομένες. Ενα συνέδριο για την «Αριστερά του 21ου αιώνα» που οργάνωσε το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς αποτέλεσε μια προσπάθεια να ανακοπεί η πορεία προς την παρακμή που οδήγησε νομοτελειακά στα αποτελέσματα του 2023 και στην αποχώρηση Τσίπρα. Αλλά η πεποίθηση των υπευθύνων ότι ξέρουν τι είναι αριστερό, η επανάληψη κουρασμένων τσιτάτων, οι βαρονίες και οι τάσεις επιτάχυναν την αποσύνθεση. Ο ΣΥΡΙΖΑ πέρασε το 2015 μια βίαιη ενηλικίωση. Το 2023 πέτυχε την πρόωρη γήρανση. Η ελπίδα που έρχεται έγινε νοσταλγία για ένα παρελθόν που δεν υπήρξε.

Η σταδιακή παρακμή επέτρεψε την εμφάνιση και την επιτυχία της κασσελάκειας εφόδου. Η αποκοπή του ΣΥΡΙΖΑ από την αριστερή παράδοση, ιδεολογία και ηθική, τα καθημερινά «είπα-ξείπα» που ξεκινούν από μια ανήκουστη στην αριστερά θέση και, μετά από νουθεσίες φαντάζομαι των επίδοξων δελφίνων, γίνονται «δεν καταλάβατε, εννοούσα κάτι άλλο», η εισβολή και προβολή δεξιών ιδεών και μεθόδων και αποτυχημένων στελεχών, η επίθεση στα ιστορικά πρόσωπα που έφτιαξαν τον ΣΥΡΙΖΑ εγγράφουν το φαινόμενο Κασσελάκη στα παγκόσμια αρχεία της πολιτικής σχιζοφρένειας. Εν τούτοις, χιλιάδες αριστεροί μένουν στο κόμμα. Μόνο με αυτούς μπορεί να υπάρξει ελπίδα ανασύνταξης της Αριστεράς."

το πρόβλημα, δουζίνα, που πας κάπως να το πιάσεις, αλλά το σουλουπώνεις γιατί κι εσύ μέσα σε αυτό το σύστημα βρίσκεσαι, είναι ότι ο σύριζα και οι συριζαίοι είναι αριστεροί. δεν είναι λενινιστές για να γίνουν κόμμα νέου τύπου, δεν είναι επαναστάτες κομμουνιστές ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ που θα φάνε συλλήψεις, παρακολουθήσεις, απολύσεις από χώρους δουλειάς, ξύλο στις πορείες. τόσο τα "ηγετικά στελέχη" όσο και τα κομματικά μέλη είστε ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ. όχι αγωνιστές. τα στελέχη σας στην καλύτερη των περιπτώσεων δουλεύουν σε γραφεία υπουργείων, και φυσικά οι περισσότεροι είστε ακαδημαϊκές περσόνες. δεν είχατε, δεν έχετε και δεν θα έχετε ποτέ καμία επαφή ούτε με την δουλειά, ούτε με τα αφεντικά, ούτε με την φτώχεια, ούτε με την ανεργία, ούτε με την καταστολή. και φυσικά ποτέ δεν αμφισβητήσατε το κράτος και τους θεσμούς, γιατί από αυτούς τα τσεπώνετε. γι' αυτό και όσα ντεμέκ θεωρητικά συνέδρια κάνετε σε κυριλέ συνεδριακές χώρους, δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβετε τι πήγε στραβά, και γιατί ο "λαός" σας φτύνει.

τώρα για το αν η "κασσελάκεια έφοδος" ήταν το αποκορύφωμα της παρακμής και της "αποαριστεροποίησης" του σύριζα και της υποκρισίας, ας θυμίσω μόνο ότι η "αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και τους κατατρεγμένους" εκφράστηκε με τους θανάτους των προσφύγων στα χιόνια της Μόριας, την περικύκλωση της Ειδομένης από χιλιάδες μπάτσους και την απαγόρευση των μμε από το να καταγράψουν την κρατική καταστολή, και την μεταφορά τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης με τα φράγκα της εε και του οηε που τσέπωσαν οι μκο και ο κάθε φασίστας επιχειρηματίας που πουλούσε υπηρεσίες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. α ναι ήσουν βουλευτής τότε δουζίνα. ουπς.

όσο για την "οργάνωση γύρω από προβλήματα της καθημερινότητας", να υπενθυμίσω μόνο μερικές καταλήψεις που είχαν ως στόχο ακριβώς αυτό και που εκκενώθηκαν από το κράτος του σύριζα:

2016: εκκένωση Ορφανοτροφείου, Μανδαλιδείου και Κοινότητας Hurriya (Θεσσαλονίκη)

2017: εκκένωση Gare (Εξάρχεια)

2018: εκκένωση κατάληψης Τερμίτα (Βόλος)/ εκκένωση Gare, Ζαϊμη 11, Ματρόζου (Εξάρχεια)

2019: εκκένωση Clandestina, Cyclopi, Azadi, New Babylon (Εξάρχεια)]

ήταν άραγε δουζίνα και αυτά στο πλαίσιο του να ζητάμε "περισσότερο σεβασμό από τις εξουσίες;" ή ήταν πολύ μάξιμουμ όλα αυτά και τελικά απλά θα έπρεπε στη νέα ρεαλιστική ουτοπία που μας κουνάς να ζητάμε κάπως λιγότερο σεβασμό από τις εξουσίες από το να μας χτυπάνε και να μας συλλαμβάνουν;

τελειώνω με την έπαρση που διακατέχει ακόμα τον δουζίνα, την αμετροέπεια, την έλλειψη οποιασδήποτε σύνδεσης με την πραγματικότητα:

"Στα άρθρα του 2020 και του 2021, έδινα στη νέα ιδεολογία το όνομα που υιοθέτησαν πέρσι όσοι εγκατέλειψαν τον αδιέξοδο ΣΥΡΙΖΑ. Η γενιά των μεγάλων κοινωνικών αγώνων των ’60 χρησιμοποίησε το «Νέα Αριστερά» πρώτη για να δηλώσει τη διαφοροποίηση από το σοβιετικό σύστημα και τη στροφή στις μεγάλες κοινωνικές ρωγμές και τους αγώνες του φύλου, της φυλής, του περιβάλλοντος, της σεξουαλικότητας. Η Νέα Αριστερά ήταν ριζικά νέα στο περιεχόμενο και τη μορφή της πολιτικής. Από τη μήτρα αυτή βγήκαν ο Δυτικός Μαρξισμός, που εκφράστηκε από το περιοδικό New Left Review, αλλά και μεγάλα πολιτικά ρεύματα: ο ευρωκομμουνισμός σε Ιταλία, Ισπανία και Ελλάδα, το αντι-παγκοσμιοποιητικό και τα μεγάλα κοινωνικά κινήματα, ο πρώιμος ΣΥΡΙΖΑ. Η Αριστερά επέζησε επειδή υπήρξε η Νέα Αριστερά. Σήμερα χρειαζόμαστε μια τέτοια νέα αρχή, ένα μεγάλο ριζοσπαστικό ξεκίνημα ανοικτό στις ιδεολογικές τάσεις και τους κοινωνικούς αγώνες της πληθυντικής Αριστεράς. Χρειαζόμαστε τον ΣΥΡΙΖΑ του 2012."

σιγά ρε δουζίνα μεγάλε θεωρητικέ του μαρξισμού που είχες ήδη δώσει στη νέα ιδεολογία και όνομα. και τι όνομα μάλιστα. νέα αριστέρα. ποιος είσαι πια ασούμε, ο μαρκούζε ασούμε;

για να μην ξεχνιόμαστε βέβαια, ξέρουμε που κατέληξε ο ευρωκομμουνισμός στην ιταλία (προσέγγιση για κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ pci και χριστιανοδημοκρατίας, δεν υπάρχει πια αριστερά στην ιταλία) και στην ισπανία (οριακά επιβιώνει η αριστερά στην καταλονία και φυσικά ξέρουμε για τους πορδέμος και τα σπίτια των ηγετών του). δεν ξεχνάμε φυσικά που κατέληξε και το αμερικάνικο new left. όσοι ήταν επαναστάτες και πήραν τα όπλα για να υπερασπιστούν τις μαύρες κοινότητες και να αντισταθούν στον πόλεμο στο Βιετνάμ κατέληξαν νεκροί ή στις φυλακές (Μαύροι Πάνθηρες, Weather Underground). αλλά καλό είναι αυτό το new left να μην το αναφέρουμε και πολύ πολύ. όσοι από το αμερικάνικο new left ήταν αρκετά "συριζαίοι" φυσικά τα γλίτωσαν όλα αυτά και κατέληξαν ακαδημαϊκοί. κάποιοι έγιναν πιο λάιτ μετά από αυτά που πέρασαν - γεια σου angela davis - και εξαργύρωσαν αγώνες. αυτοί είναι και τα είδωλα του δουζίνα.

γι' αυτό λοιπόν, ο γ.γ. του πλοκ εύχεται στον τρου συριζαίο 2012 κώστα δουζίνα να βραβευτεί και με μια δουζίνα για τον πούλιτσερ ακόμα.