αφουγκραζόμενο την ανάγκη των συντροφισσων και των συντρόφων για
λίγη κωμική ανακούφιση από το καμίνι της ταξικής πάλης (λέγε με
κλικ-πέητ και ανάγκη για views), το π.γ. της κ.ε. του πλοκ με κοοπτάτσια
αποφασίζει την επιβολή νέας μόνιμης στήλης που θα δημοσιεύεται κάθε
τρίτη με τίτλο "ο ναζιστικός ζελές της τρίτης" όπου θα αναρτάται κάποια
δήλωση του μεγαλύτερου κωμικού που έγινε ποτέ πρόεδρος χώρας, του
βολοτίμιρ του ζελέ του αστείου.
ο ναζιστικός ζελές της τρίτης επιστρέφει μετά απόμία εβδομάδα άδειας και βλέπει τον κακομοίρη τον βολοτίμιρ τον ζελέ να έχει γυρίσει άπραγος από την εορταστική διεθνή τουρνέ στάνταπ κόμεντι που πραγματοποίησε για να μαζέψει λίγο χαρτί για τα όπλα του τάγματος του αζόρ. η τουρνέ δεν πήγε πολύ καλά - η προσέλευση του κόσμου στο καπιτώλιο δεν πήγε καλά, εισιτήρια πολλά δεν πουλήθηκαν, και οι ρεπουμπλικάνοι είχαν στριμώξει στα σχοινιά τον ανοϊκό παππούλη από το ντέλαγουερ γιατί δεν δίνει πολλά λεφτά για να σκοτώνουν φασόληδες (μεξικάνους ντε) εκεί πέρα στο Ελ Πάσο. ε τι να γίνει ο ζελές με άδειες τσέπες γύρισε - στο τέλος δεν θα έχει καν ψιλά να πάρει καινούρια χακί κοντομάνικα, γιατί τα άλλα του χουν μπει στο πλύσιμο.
επειδή όμως ως καλός ναζί που είναι - και η ουκρανία έχει 70 χρόνια + παράδοσης στην καλή ναζιστική δράση - ξέρει ότι μία σίγουρα και άμεση πηγή χρήματος είναι η υπεξαίρεση της περιουσίας των κακών. το δίδαξαν οι γερμανοί ημών πρόγονοι, το έκανε και ο πατήρ ο στεπάν ο παντέρα με τους φίλους του το 1941 στο Λβιβ (βέβαια οι γερμανοί μυρίστηκαν διαφυγόντα κέρδη και τον φυλάκισαν μετά τα γεγονότα, αλλά ψωμί κι αλάτι), ε να μην το κάνει και ο ζελές; και τι σκέφτηκε ο μπαγάσας; ο γ.γ. του πλοκ αντιγράφει και μεταφράζει το ποστ του ζελέ από το τουίτερ/x ανήμερα των θεοφανίων (τον φώτισε ο πανάγαθος τώρα που αλλάξανε και ημερολόγιο):
"Russian assets currently frozen abroad total around $300 billion. They must be put to use in support of Ukraine.
This is a historic opportunity to make the terrorist state pay for its terror. The Russian elite and leadership do not care about human lives, but they do care about money above all else.
For them, losing assets will be the most painful loss. They will sense the true strength of the international community and see that the world is stronger than terror.
The decision to use frozen Russian assets to support Ukraine will be an entirely just and legitimate response to Russia's aggression against Ukraine. It will send the right message to all would-be aggressors around the world: attacking another state does not pay off; it makes the aggressor pay.
I encourage partners to move quickly on relevant legal frameworks. This year, we must achieve tangible progress toward using frozen Russian assets for the benefit of Ukraine. We firmly rely on G7 leadership on this matter."
"Τα Ρωσικά περιουσιακά στοιχεία που βρίσκονται αυτή τη στιγμή παγωμένα στο εξωτερικό ανέρχονται στα 300 δισεκατομύρια δολάρια. Πρέπει να χρησιμοποιηθούν προς υποστήριξη της Ουκρανίας.
Αυτή είναι μια ιστορική ευκαιρία για να αναγκαστεί το τρομοκρατικό κράτος να πληρώσει για τον τρόμο που έχει δημιουργήσει. Η Ρωσική ελίτ και πολιτική ηγεσία δεν ενδιαφέρονται για τις ανθρώπινες ζωές, νοιάζονται μόνο για τα λεφτά πάνω απ' οτιδήποτε άλλο.
Για αυτούς, η απώλεια των περιουσιακών τους στοιχείων θα είναι η πιο οδυνηρή απώλεια. Θα αντιληφθούν την αληθινή δύναμη της διεθνούς κοινότητας και θα διαπιστώσουν ότι ο κόσμος είναι πιο ισχυρός από τον τρόμο.
Η απόφαση να χρησιμοποιηθούν τα παγωμένα Ρώσικα περιουσιακά στοιχεία θα είναι μια απολύτως δίκαιη και νομιμοποιημένη απάντηση στην Ρώσικη επιθετικότητα εναντίον της Ουκρανίας. Θα στείλει το σωστό μήνυμα σε όλους τα επίδοξα επιθετικά κράτη ανά τον κόσμο: η επίθεση εναντίον ενός άλλου κράτους δεν αποδίδει κέρδος. Κάνει τον δράστη της επιθετικότητας να πληρώσει.
Προτρέπω τους συνεταίρους μας να κινηθούν γρήγορα όσον αφορά τα σχετικά νομικά πλαίσια. Φέτος, πρέπει να κάνουμε χειροπιαστή πρόοδο προς την κατεύθυνση της χρήσης των Ρώσικων περιουσιακών στοιχείων προς όφελος της Ουκρανίας. Στηριζόμαστε γερά στην ηγεσία των G7 σχετικά με αυτό το θέμα."
τώρα, το πόσο νόμιμο είναι όλο αυτό οι συνέταιροι του g7 το ξέρουν ήδη, και γι' αυτό δεν ασχολούνται. τον ζελέ θα περίμεναν να τους το προτείνει; άσε που αν είχαν αποφασίσει να το κάνουν, στον ζελέ θα τα έδιναν; δεν θα τα είχαν κρατήσει για την πάρτη τους; άααααασε ρε πονηρέ.
άσε που κάποιος μάλλον θα έπρεπε να ψιθυρίσει στον ζελέ κάποια στιγμή ότι οι ρώσοι ολιγάρχες έχουν βγάλει τόσα παραπάνω γκαφρά από το πετρέλαιο που δίνουν στην ινδία και ακόμη περισσότερο από το παράνομο πάρε-δώσε που κάνουν με τους δυτικούς που έχουν κάνει ντεμέκ εμπάργκο στα ρώσικα ορυκτά. στην τελική παίζει και να του τα χαρίσουν τα 300 δις οι ρώσοι ολιγάρχες. και πάλι όλα τα f-16 που θα αγοράσει ο ζελές θα καταρριφθούν.
βρε τον κακομοίρη τον ζελέ που κατάντησε. να βγαίνει δημόσια στα σόσιαλ και να οργανώνει ριφιφί στα λεφτά άλλων.
κάθε κυριακή ο γ.γ. του πλοκ θα απονέμει το βραβείο "για τον
πούλιτσερ" της εβδομάδας σε κάποιο άρθρο εφημερίδας ή σάιτ, το οποίο
προκαλεί έμετο, διάρροια, γέλια ή σχέδια για δολοφονία του βραβευμένου
αρθρογράφου.
ζήλεψε ο κυρ-μπάμπης που ο τάκαρος ο θεοδωρόπουλος έλαβε και δεύτερο βραβείο για τον πούλιτσερ και έβαλε αυτή την εβδομάδα τα δυνατά του να ισοφαρίσει με το νέο του κοιλοπόνημα "Πώς «αντέχουμε» την ακρίβεια" που ανέβηκε στο θλίβεραλ.
ο μέγας οικονομολόγος πρώην βυσματίας υπάλληλος της τράπεζας της ελλάδος απαντάει εν τάχει μέσω στατιστικών, καταδεικνύοντας ότι μειώθηκαν οι δαπάνες των καταναλωτών, και φυσικά κάνοντας μάυρα ιδιαίτερα στα παιδιά τους:
"Για τον ίδιο όγκο ειδών σούπερ μάρκετ πληρώσαμε, από την αρχή του έτους, 10% περισσότερα χρήματα. Αυτό προκύπτει, χονδρικά, από την εξειδικευμένη έρευνα καταναλωτών της Nielsen. Στο μεταξύ πληρώνουμε προσεκτικά τους λιγότερους αναλογούντες φόρους ενώ αυξήσαμε τις δαπάνες για διακοπές και όλες τις υπηρεσίες που συνδέονται με τον ελεύθερο χρόνο (εστιατόρια, καφενεία και ξενοδοχεία). Αλλά το μικρότερο μερίδιο στις δαπάνες των νοικοκυριών παρέμεινε το ίδιο: οι υπηρεσίες εκπαίδευσης απορροφούν μόλις το 3,4% των συνολικών δαπανών, προφανώς γιατί τα πραγματικά λεφτά κυλάνε «μαύρα».
Συνολικά όμως, η μέση δαπάνη των νοικοκυριών ήταν το 2022 μειωμένη εντυπωσιακά σε σύγκριση με το 2008, το τελευταίο «πλήρες» έτος πριν ξεκινήσει η μεγάλη κρίση. Σε σύγκριση με τον «καταναλωτή» εκείνης της εποχής δαπανούμε (σε τιμές που συμπεριλαμβάνουν την αύξηση των τιμών 2021-2022, αλλά όχι του 2023), 32% λιγότερα χρήματα για «αναψυχή και πολιτισμό», 52% λιγότερα για «διαρκή αγαθά» (πλην όσων αφορούν στις μεταφορές), 56% λιγότερα για «ένδυση και υπόδηση» και 16% λιγότερα για «εκπαίδευση»."
ο κυρ-μπάμπης βέβαια εκτός από οικονομολόγος, δημοσιογράφος, βουλευτής και γενικά αναγεννησιακός άνθρωπος είναι και κοινωνιολόγος. συνεπώς μας επιχαίρει γιατί γίναμε ρε παιδί μου κάπως πιο ευρωπαίοι γιατί μειώσαμε τον καταναλωτισμό μας και παίρνουμε λιγότερα καταναλωτικά δάνεια, όπως κάναμε και στην περίοδο των μνημονίων. ναι, λοιπόν, ο κυρ-μπάμπης μας επιχαίρει που πλέον σαν γερμανοί αγοράζουμε κι εμείς μισό καρπούζι. βέβαια γερμανοί στους μισθούς και στις συντάξεις δεν γίναμε. ούτε αγοράζουμε καινούριο αμάξι κάθε τρία χρόνια όπως κάνουν οι γερμανοί. σε λίγο ο κυρ-μπάμπτης θα μας μιλήσει και για τον εν ελλάδι φετιχισμό του εμπορεύματος.
οι γερμανοί και γενικά όλοι οι υψηλοαεπίτες της εε πληρώνουν πολύ λιγότερο από τους έλληνες για τα εισαγόμενα από την ελλάδα προϊόντα αλλά μην το πείτε στον κυρ-μπάμπη. αντιγράφω από την εφημερίδα των συριζαίων:
"⇒ Ελληνική φέτα των 200 γραμμαρίων πωλείται στη Γερμανία 1,69 ευρώ, κάπου στα 8,50 ευρώ το κιλό. Στη χώρα μας η ίδια φέτα, η ίδια συσκευασία και η ίδια ποσότητα πωλείται 3,29 ευρώ, κάπου στα 16,50 ευρώ το κιλό.
⇒ Ελληνικό κασέρι, ίδιας μάρκας, των 400 γραμμαρίων πωλείται στο Λουξεμβούργο 5,9 ευρώ και στην Ελλάδα η συσκευασία των 370 γραμμαρίων πωλείται στα 5,97 ευρώ. Η ποσότητα στην Ελλάδα είναι μειωμένη κατά 8,1% και η τιμή είναι αυξημένη κατά 2%. Στο μεταξύ ο κατώτερος μισθός στο Λουξεμβούργο είναι στα 2.000 ευρώ.
⇒ Στο Λουξεμβούργο ένα κιλό κατεψυγμένες μπάμιες ελληνικής εταιρείας πωλούνται 7,90 ευρώ και στην Ελλάδα η τιμή του ίδιου προϊόντος είναι 10,48 ευρώ.
⇒ Απορρυπαντικό με 12 κάψουλες πωλείται στην Ελλάδα στα 11,99 ευρώ, ενώ απορρυπαντικό με 38 κάψουλες πωλείται στη Γερμανία στα 12,99 ευρώ. Δηλαδή τρεις φορές πάνω η ποσότητα στη Γερμανία, με την ίδια τιμή στην Ελλάδα."
και από άλλο ένα άρθρο της εφημερίδας των συριζαίων:
"Πράγματι, ο πληθωρισμός στα τρόφιμα στην Ισπανία κινήθηκε με ρυθμό 10,54% τον Σεπτέμβριο, έναντι 9,4% στην Ελλάδα, όμως η επίπτωσή του στο εισόδημα των νοικοκυριών δεν είναι εξίσου επώδυνη. Στην Ελλάδα οι αγορές για είδη διατροφής αντιστοιχούν σχεδόν στο 21% του μέσου προϋπολογισμού των νοικοκυριών, ενώ στην Ισπανία στο 13%, και αντίστοιχα ο μέσος μισθός στην Ελλάδα είναι 1.098 ευρώ καθαρά και στην Ισπανία 1.820. Σύμφωνα με τη Εurostat, o δείκτης τιμών τροφίμων στην Ελλάδα το 2022 κινήθηκε σε υψηλότερα επίπεδα από την Ισπανία, στο 105,3 έναντι 98,2, με το 100 να είναι ο μέσος όρος της Ε.Ε. Μάλιστα στην κατηγορία «έλαια, λίπη», στην οποία συμπεριλαμβάνεται το ελαιόλαδο, η Ελλάδα είναι ακριβότερη κατά 23,6% από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ενώ η Ισπανία κατά 0,8%."
φυσικά επειδή είμαστε έλληνες συνεχίζουμε και αγαπάμε το μαύρο χρήμα. όλοι έχουμε κι από ένα διαμερισματάκι ή εξοχικό που το νοικιάζουμε για ερ-πνπ και αγοράζουμε μεταχειρισμένα αμάξια από το εξωτερικό - ξέρετε, αυτά των γερμανών που τα αλλάζουν κάθε τρία χρόνια γιατί με τα αλάτια που βάζουν για το χιόνι σκουριάζουν από κάτω:
"Υπάρχει όμως μια πολύ μεγάλη διαφορά, ειδικά κατά την πανδημία και περισσότερο αμέσως μετά απ’ αυτήν. Μπήκαν και μπαίνουν νέα εισοδήματα στο σπίτι. Σίγουρα όσα συνδέονται με τον τουρισμό. Ο οποίος γέμισε και γεμίζει τις τσέπες με φρέσκο χρήμα. Ιδίως εκείνων που εκμεταλλεύονται «έξυπνα» την απαράδεκτη καθυστέρηση του κράτους να συνδέσει αποτελεσματικά τις ταμειακές με τις κάρτες και να ελέγξει (;) τις αφορολόγητες δαπάνες, όπως η αγορά ακινήτων, τα επαγγελματικά συνταξιοδοτικά ταμεία και κάποια ακόμη «κόλπα».
[...]
«Αντέχουμε», όσο αντέχουμε, την ακρίβεια, επειδή η οικονομία μεγαλώνει διαρκώς, οι καταναλωτές περιορίζονται, οι φόροι μαζεύτηκαν και η μαύρη αγορά καλά κρατεί. Προσθέστε κι αυτό: μέχρι τον Σεπτέμβριο μπήκαν σε κυκλοφορία 184 χιλιάδες αυτοκίνητα, τα 113 χιλιάδες από τα οποία ήταν καινούργια. Τα υπόλοιπα είναι μεταχειρισμένα από το εξωτερικό, οι τιμές των οποίων είναι, σε σύγκριση με το όχι μακρινό παρελθόν, εξωφρενικά αυξημένες. Ο κύκλος εργασιών του εμπορίου αυτοκινήτων έχει τριπλασιαστεί από την εποχή της κρίσης, με τους προηγούμενους δώδεκα μήνες να τρέχει με ρυθμό κοντά στο 30%."
νταξ κυρ-μπάμπη κάποια στιγμή το κράτος θα βρει τρόπο να βάλει φόρο και στο ερ-πνπ του γείτονα. από την άλλη, μην ανησυχείς, με τους έμμεσους φόρους για τις αγορές από τα σούπερ μάρκετ και τα βενζινάδικα μη σου πω ότι μαζεύει και περισσότερα απ' ότι αν διατηρούνταν ανθρώπινες οι τιμές και φορολογούσαν τα ενοικιαζόμενα.
οι έλληνες είναι λαμόγια κυρ-μπάμπη μου, αυτό το ξέρουμε όλοι. βέβαια τα λαμόγια αυτά ψηφίζουν κατά κύριο λόγο το κόμμα με το οποίο έγινες βουλευτής και το 90% των επιχειρηματιών της "μεσαίας τάξης" που εξαναγκάζουν τους εργαζομένους σε μαύρη εργασία είναι επίσης δεξιοί. φυσικά όμως οι πολυεθνικές των απορρυπαντικών και του κωλόχαρτου που λειτουργούν ως καρτέλ και ελέγχουν ποιες ετικέτες θα πουληθούν στα σούπερ μάρκετ δεν είναι λαμόγια, ακολουθούν το αόρατο χέρι της ελεύθερης αγοράς.
το βασικό όμως για τον κυρ-μπάμπη είναι άλλο:
"Αλλά και όλων των άλλων, πολλοί από τους οποίους μπήκαν σε κανονικές δουλειές (λιγότερο ή περισσότερο), που βλέπουν, μετά από πάρα πολλά χρόνια, το εισόδημά τους να μεγαλώνει, έστω κι αν τρέχει, για πάρα πολλούς ακόμη, πίσω από τις τιμές, αλλά σε πολύ καλύτερα συντονισμό με την πραγματική άνοδο της οικονομίας.
[...]
Κι όλα αυτά χωρίς δάνεια, με πλεόνασμα για τον κρατικό προϋπολογισμό και με ολοένα μικρότερο δημόσιο χρέος. Η κρίση μάς φόρτωσε με πολλή σοφία. Τι κρίμα να μην την έχουμε πρόχειρη αυτή τη συλλογική πείρα όταν μας ήταν εξαιρετικά πολύτιμη, προκειμένου να έχουμε αποφύγει τις τραγικές αποφάσεις που πήραμε στις τριπλές εκλογές του 2015. Κάποιος πρέπει να πει στον αλησμόνητο Τσίπρα ότι κανένας Κασσελάκης δεν αρκεί για να ξεχάσουμε."
ο κυρ-μπάμπης, που απολαμβάνει εφ' όρου ζωής βουλευτική σύνταξη (άραγε όταν κάποιος παίρνει βουλευτική σύνταξη μπορεί να δουλεύει αλλού, ή το κάνει μαύρα όπως τα λαμόγια οι έλληνες συνταξιούχοι, ανακουφίζεται που παρά τον πληθωρισμό και το εξανέμισμα των μισθών και των αποταμιεύσεων, παρά την μείωση της κατανάλωσης (που σίγουρα για κάποιους ισούται οριακά με πείνα) δεν παίρνουμε πια τραγικές αποφάσεις. φυσικά για τον κυρ-μπάμπη και τους εργοδότες του, αρκεί να ονοματίσει την τραγική απόφαση "τσίπρας" και οποιοδήποτε άλλο σοσιαλδημοκρατικό παρελκόμενο.
αυτό για το οποίο όμως κυρίως ανακουφίζεται ο κυρ-μπάμπης είναι ότι δεν υπάρχει η εξεγερσιακή κατάσταση του 2008-2012, που θα έπρεπε να ευγνωμονούν τον σύριζα και τον τσίπρα που την κατέστειλε προς όφελος του κεφαλαίου. ανακουφίζεται ο κυρ-μπάμπης γιατί δεν είμαστε καζακστάν να εξεγερθούμε για τις τιμές, δεν είμαστε σρι λάνκα, δεν είμαστε τίποτα πλεμπαίοι άραβες. είμαστε έλληνες, είμαστε ευρωπαίοι. είμαστε πολιτισμένοι. και κυρίως; καταναλώνουμε. μπορεί πλέον όχι τόση φέτα και ελαιόλαδο, αλλά καταπίνουμε αβέρτα τα σόσιαλ, τα κινητά, θέαμα στο κανάλι του εργοδότη του κυρ-μπάμπη και ζάναξ. καλύτερα αυτά, παρά ψωμί, ε;
(νεκροί βιρμανέζοι στην πόλη Minhia μετά την κατάληψη της από τους βρετανούς τον νοέμβριο του 1885)
το π.γ. της κ.ε. του πλοκ πιστό στις αντιιμπεριαλιστικές του αρχές
(= πιστό στο κλίκ=πέητ) αποφασίζει με κοοπτάτσια την επιβολή μιας νέας
μόνιμης στήλης που θα αναρτάται κάθε τετάρτη με τίτλο "μεγάλες στιγμές
του ιμπεριαλισμού," στην οποία θα σχολιάζονται παλιά ή νέα λόγια και
έργα των διαφόρων κηνσόρων του ιμπεριαλισμού.
τις προάλλες ο γ.γ. του πλοκ διάβαζε το πολύ αξιόλογο βιβλίο του δημοσιογράφου Carlos Sardiña Galache The Burmese Labyrinth: A History of the Rohingya Tragedy, που εκδόθηκε την Verso το 2020. το βιβλίο ασχολείται με την εθνοκάθαρση της μουσουλμανικής μειονότητας των Ροχίνγκια στην μυανμάρ/βιρμανία. Κάνοντας μια ιστορική αναδρομή τόσο των βασιλείων του Αρακάν, όσο και των βασιλικών αυτοκρατοριών έως και τον 19ο αιώνα, συνεχίζει και με μια ανάλυση της ιστορίας της Βιρμανίας κατά τον 20ο αιώνα, δηλαδή την βρετανική αποικιοκρατία, την ιαπωνική κατοχή του δευτέρου παγκοσμίου, τον αντιαποικιακό και αντικατοχικό αγώνα υπό τον Aung San και το ΚΚ Βιρμανίας, την περίοδο της χούντας του Ne Win από το 1962 και τις διάφορες μεταμορφώσεις της, και φτάνει στην περίοδο των πρώτων ελεύθερων εκλογών του 2012 και την άνοδο στην εξουσία της Aung San Suu Kii, κόρης του Aung San, και του National League for Democracy, το οποίο ως γνωστόν ανατράπηκε το 2021 από τον Tatmadaw, τον βιρμανέζικο στρατό υπό τον Min Aung Hlaing, που οδήγησε στον τωρινό εμφύλιο, τον οποίο ο γ.γ. του πλοκ καλύπτει στην ένοπλη ανασκόπηση της εβδομάδας.
Οι Ροχίνγκια, λοιπόν, είναι μια εθνοθρησκευτική μειονότητα που ζει κάτα κύριο λόγο στα βόρεια της πολιτείας Rakhine (παλιότερο
όνομα: Arakan) της μυανμάρ/βιρμανίας, στα σύνορα, δηλαδή, με το
μπανγκλαντές, και αποτελεί μια από τις πιο καταπιεσμένες εθνοτικές ομάδες του κόσμου, καθώς από την μυανμάρ δεν αναγνωρίζεται ως εθνοτική ομάδα, αλλά ως Μπενγκάλι μετανάστες που μεταφέρθηκαν στην βιρμανία για εργασία και έχουν κυνηγηθεί τόσο από το κράτος όσο και από τους Ρακίν, την βουδιστική πλειοψηφία της πολιτείας. οι Ροχίνγκια δεν έχουν καν το δικαίωμα ψήφου στις εκλογές, ούτε καν στις εκλογές που διεξήχθησαν υπό την Aung San Suu Kii (ενδεικτικό των "φιλελεύθερων δημοκρατών της χώρας). μάλιστα από το 2015 ξέσπασε ένοπλη σύγκρουση ανάμεσα σε αντάρτικες οργανώσεις των Ροχίνγκια (που κατηγορούνται - αδίκως - για τζιχαντισμό) και τον υπό "δημοκρατική" πλέον διοίκηση στρατό. το αποτέλεσμα ήταν ο εκτοπισμός πάνω από 400.000 ανθρώπων που πλέον είναι πρόσφυγες σε καταυλισμούς στην μυανμάρ και το μπανγκλαντές, και ο οηε να χαρακτηρίζει την πολιτική του κράτους ως εθνοκάθαρση.
επίσης, το βιβλίο ασχολείται εκτενώς και με τις πολλαπλές εθνότητες που υπάρχουν εντός μυανμάρ, κάποιες από τις οποίες, όπως οι Καρέν και οι Κατσίν, διεξάγουν ένοπλο αγώνα εναντίον του κράτους από την κήρυξη της ανεξαρτησία από την βρετανία το 1948, καθώς και με την κλασική διαίρει-και-βασίλευε πολιτική της βρετανικής αποικιοκρατίας σχετικά με τις εθνότητες.
ωστόσο, το θέμα της σημερινής ανάρτησης στις μεγάλες στιγμές του ιμπεριαλισμού είναι οι αφορμές κήρυξης του δεύτερου (1852-1853) και τρίτου αγγλο-βιρμανικού πολέμου (7-20 νοεμβρίου 1885). αντιγράφω ένα απόσπασμα από το βιβλίο (p. 128-130) - τα πολτ, η μετάφραση και οι υποσημειώσεις είναι δικές μου:
"Defeat in the first Anglo-Burmese Warhad been a traumatic and humiliating blow to the Burmese kingdom. And the loss of Lower Burma in the second Anglo-Burmese War was further confirmation that their status as a regional power was evaporating in the fact of a technologically superior army. Moreover, the motivation behind the British declaration of war only served to underscore the lack of respect accorded to the Konbaung dynasty. In late 1851, the Burmese authorities had imposed a fine of 1,000 rupees on two British ships for allegedly violating the port rules in Rangoon. The British decided that this was an affront to their prestige and, after a diplomatic tug-of-war in which the British made overblown demands on the Burmese, the British declared war and took the province of Pegu, in Lower Burma. The conquest allowed the British to connect Arakan and Tenasserim, and rendered the Burmese kingdom a landlocked country. As a result, the Burmese economy was severely disrupted: the government lost its control on the rice surpluses from Lower Burma, and now it had to buy them at international prices. The Burmese government made more stringent the exactions on the farmers in Upper Burma, in order to maintain the royal family and the aristocracy and many of those farmers emigrated to the south – a tendency that had started before the war, but was accentuated after 1852.
[...]
Eventually, in 1885, the British conquered Upper Burma – seven years after the death of Mindon and the bloody ascent to the throne of his son, King Thibaw. Their excuse was the imposition by the Burmese government of a high fee on a British company for logging; but it is more likely that the real reason was growing concern that the Burmese kingdom was becoming dangerously close to France. In October, the British declared war, and on 11 November 10,000 troops crossed the border in a campaign that took them to Mandalay at the end of the month. Having fought a couple of battles on the way, the British invaders found little resistance when they reached the royal capital. King Thibaw surrendered on 29 November, and was taken to Ratanagiri, on the west coast of India, where he died thirty years later as a state pensioner of the British Crown. On 1 January 1886, the viceroy of India, Lord Dufferin, announced that Upper Burma had become part of the British Empire. In February, Burma formally became a province of British India – a decision whose consequences still reverberate today."
"Η ήττα στον πρώτο Αγγλο-Βιρμανικό Πόλεμο[1] ήταν ένα τραυματικό και ταπεινωτικό πλήγμα για το Βιρμανικό βασίλειο. Και η απώλεια της Νότιας Βιρμανίας κατά τον δεύτερο Αγγλο-Βιρμανικό πόλεμο ήταν άλλη μια επιβεβαίωση ότι το κύρος των Βιρμανών ως περιφερειακή δύναμη αφανιζόταν λόγω ενός τεχνολογικά ανώτερου στρατού. Επιπλέον, η αφορμή πίσω από την Βρετανική κήρυξη του πολέμου τόνισε την έλλειψη σεβασμού προς την δυναστεία των Konbaung[2]. Στα τέλη του 1851, οι Βιρμανικές αρχές επέβαλαν πρόστιμο 1000 ρουπιών σε δύο Βρετανικά πλοία για υποτιθέμενη παραβίαση των κανονισμών του λιμανιού της Ρανγκούν[3]. Οι Βρετανοι θεώρησαν ότι κάτι τέτοιο αποτελούσε προσβολή του κύρους τους, και μετά από μια διπλωματική διελκυστίνδα στην οποία οι Βρετανοί έθεσαν υπερβολικές απαιτήσεις προς τους Βιρμανούς, οι Βρετανοί κήρυξαν πόλεμο και κατέλαβαν την περιφέρεια Pegu[4] στην Νότια Βιρμανία. Η κατάκτηση επέτρεψε στους Βρετανούς να συνδέσουν τις περιοχές Arakan[5] και Tenasserim[6], και κατέστησε το Βιρμανικό βασίλειο περίκλειστη χώρα. Ως αποτέλεσμα, η Βιρμανική οικονομία αναταράχθηκε σε τρομερό βαθμό: η κυβέρνηση απώλεσε τον έλεγχο των πλεονασμάτων ρυζιού της Νότιας Βιρμανίας, και τώρα ήταν αναγκασμένη να τα αγοράζει σε τιμές της διεθνούς αγοράς. Η Βιρμανική κυβέρνηση έθεσε ακόμα πιο αυστηρές διαταγές στους αγρότες της Βόρειας Βιρμανίας με στόχο να συνεχίσει να συντηρεί την βασιλική οικογένεια και την αριστοκρατία, με αποτέλεσμα πολλοί από τους αγρότες να μεταναστεύσουν στον νότο – μία τάση που είχε ξεκινήσει πριν από τον πόλεμο αλλά εντάθηκε μετά το 1852.
[...]
Τελικά, το 1885, η Βρετανία κατέκτησε την Βόρεια Βιρμανία –εφτά χρόνια μετά τον θάνατο του Mindon[7] και την αιματηρή άνοδο του γιου του, βασιλιά Thibaw[8], στον θρόνο. Η δικαιολογία των Βρετανών ήταν η επιβολή υψηλού τέλους για υλοτομία σε μία Βρετανική εταιρεία. Ωστόσο, η πραγματική αιτία πιθανότατα ήταν η αυξημένη ανησυχία το Βιρμανικό βασίλειο γειτνίαζε επικίνδυνα με την Γαλλία. Τον Οκτώβριο, οι Βρετανοί κήρυξαν τον πόλεμο, και στις 11 Νοεμβρίου 10.000 στρατιώτες πέρασαν τα σύνορα διεξάγοντας μια επιχείρηση που τους έφερε ως την Μανταλέι[9] στα τέλη του μήνα. Έχοντας διεξάγει δύο μάχες κατά την πορεία τους, οι Βρετανοί εισβολείς συνάντησαν πολύ μικρή αντίσταση όταν έφτασαν στην βασιλική πρωτεύουσα. Ο βασιλιάς Thibaw παραδόθηκε στις 29 Νοεμβρίου, και μεταφέρθηκε στην πόλη Ratangiri[10], στην δυτική ακτή της Ινδίας, όπου πέθανε τριάντα χρόνια αργότερα, όντας λήπτης κρατικής σύνταξης από το Βρετανικό Στέμμα. Στις 1 Ιανουαρίου 1886, ο αντιβασιλέας της Ινδίας, Λόρδος Dufferin[11], ανακοίνωσε ότι η Βόρεια Βιρμανία είχε προσαρτηθεί στην Βρετανική Αυτοκρατορία. Τον Φεβρουάριο, η Βιρμανία έγινε επίσημα επαρχία των Βρετανικών Ινδιών – μια απόφαση με επιπτώσεις ακόμα και σήμερα."
εδώ βλέπουμε μια αυθεντική, αγνή περίπτωση βρετανικής ιμπεριαλιστικής λαμογιάς, καθώς ως αφορμή για να κηρύξουν δύο φορές στο βασίλειο της βιρμανίας χρησιμοποίησαν την επιβολή προστίμων και τελών σε βρετανικές εταιρείες. δηλαδή πόσο μεγαλύτερη προσβολή. άλλοι κάνουν πολέμους και για λιγότερα. άσε που ανάγκασαν τους βιρμανούς να εισάγουν το ρύζι που οι ίδιοι παρήγαγαν σε πανάκριβες τιμές.
εδώ δεν μπορώ να μην συσχετίσω την αγνή βρετανική λαμογιά με την συζήτηση Μάκη (Πέτρος Ζερβός) και Στράτου (Βαγγέλη Μουρίκη) στο Μικρό Ψάρι του Οικονομίδη, όπου ο Μάκης εξηγεί στον Στράτο πόσα λεφτά βγάζει η Βίκυ (Βίκυ Παπαδοπούλου) ώστε να ξεχρεώσουν το δάνειο που πήραν από τον Πετρόπουλο (Γιώργος Γιαννόπουλος)
"γι' αυτό σου λέω ρε στράτο. άκουσε με να πούμε. κάθε πελάτης που έρχεται για την βιζιτούλα του να πούμε είναι μια ανάσα για μας ρε. σιγά-σιγά τον ξεχρεώνουμε τον αρχίδα τον πετρόπουλο. αν σου περισσεύει κάτι για να ζούμε και σαν άνθρωποι να πούμε. μ' αξιοπρέπεια ας πούμε. ρε μαλάκα ακούσε με ας πούμε. άκουσε με να πούμε. τώρα που μιλάμε. ξέρεις ποιος γαμάει μέσα ρε μαλάκα; ξέρεις ποιος γαμάει μέσα ρε μαλάκα; ε; ξέρεις ποιος χύνει ρε μαλάκα; ε; ο γιος του πετρόπουλου. μάλιστα κύριε. τα παίρνουμε από τον γιο και τα δίνουμε στον πατέρα. καλό, έτσι; αυτό είναι ρε μεγάλε. αυτό είναι."
τι να κάνουν κι αυτοί οι βρετανοί, κάπως έπρεπε να ζήσουν και σαν άνθρωποι να πούμε. μ' αξιοπρέπεια ας πούμε. μάλιστα κύριε.
υγ 1: όσον αφορά το βιβλίο, θα μπορούσα να στείλω λινκ για το e-pub αρχείο που μου έστειλε η Verso μαζί με το φίζικαλ κόπι, αλλά επειδή είναι ματζίρηδες και δεν επιτρέπουν αναδημοσιεύσεις κλπ έχει παντού σε όλες τις σελίδες watermark με το όνομα μου. ωστόσο, οποι@ ενδιαφέρεται, μπορεί να στείλει μέηλ και τ@ το στέλνω.
υγ 2: υποσημειώσεις για την μετάφραση:
[1]: Πρώτος Αγγλο-Βιρμανικός Πόλεμος: διήρκεσε από το 1824 μέχρι το 1826 και έληξε με προσάρτηση των τωρινών ινδικών πολιτειών Ασσάμ και Μανιπούρ, της τωρινής βιρμανικής πολιτείας Αρακάν-Ρακίν και της περιφέρειας Τενασσερίμ στην βρετανική αυτοκρατορία. ο πόλεμος ήταν ένας από τους πιο κοστοβόρους για τους βρετανούς αποικιοκράτες, οι οποίοιο έχασαν πάρα πολλά χρήματα για την διεξαγωγή του.
[2]: Δυναστεία των Konbaung: γνωστή και ως Τρίτη Βιρμανική Αυτοκρατορία, κυβέρνησε από το 1752 έως το 1855 με την ήττα στον τρίτο αγγλο-βιρμανικό πόλεμο.
[3]: Ρανγκούν: πρωτεύουσα της βιρμανίας μέχρι το 2006 (και μεγαλύτερη πόλη), όταν πρωτεύουσα ορίστηκε η νεόδμητη πόλη Νέπιντο. από το 1989 όταν η χούντα την μετονόμασε σε Γιανγκόν, όπως και τις περισσότερες πολιτείες της χώρας και την ίδια την χώρα.
[4]: Περιφέρεια Pegu: σήμερα ονομάζεται Bago, βρίσκεται στα νοτιοκεντρικά, και είναι από τις 7 διοικητικές περιφέρειες της χώρας. (η διαφορά μεταξύ διοικητικών περιφερειών και πολιτειών στην μυανμάρ είναι ότι στις περιφέρειες κατοικούν κατά πλειοψηφία η πανεθνικά πλειοψηφική εθνότητα Bamar (Βιρμανοί), ενώ στις πολιτείες (όπου και διεξάγονται τα πολλαπλά αντάρτικα) πλειοψηφούν οι μειονότητες (Καρέν, Καρέννι, Ρακίν, Σαν, Κατσίν, Τσιν, Τα'άνγκ, Ροχίνγκια, κλπ).
[5]: Arakan: όπως είπαμε και στην αρχή, σήμερα ονομάζεται Ρακίν και είναι η δυτικότερη πολιτεία της μυανμάρ, με κατοίκους κυρίως τους βουδιστές Ρακίν/Αρακάν και τους μουσουλμάνους Ροχίνγκια.
[6]: Tenasserim: το παλιό όνομα της σημερινής διοικητικής περιφέρειας Tanintharyi, που είναι η νοτιότερη περιοχή της μυανμάρ, στην αρχή της χερσονήσου της μαλαισίας. συνορεύει με την ταϊλάνδη.
[7]: Mindon: ο Mindon Min ήταν ο προτελευταίος βασιλιάς της δυναστείας των Konbaung (και της βιρμανίας γενικά).
[8]: Thibaw: τελευταίος βασιλιάς της βιρμανίας και γιος του Mindon Min. ανέβηκε στον θρόνο όταν η γυναίκα του Mindon Min κάλεσε την βασιλική οικογένεια με πρόσχημα να τους αποχαιρετίσει ο ετοιμοθάνατος Mindon Min και διέταξε την εκτέλεσε όλων των πιθανών διαδόχων του, ώστε να γίνουν βασιλιάδες ο Thibaw και η κόρη της Supayagyi.
[9]: Μανταλέι: δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της μυανμάρ και πρωτεύουσα της ομώνυμης διοικητικής περιφέρειας. βρίσκεται στο κέντρο της χώρας, στις όχθες του ποταμού Ιραουάντι. χτίστηκε από τον Mindon Min το 1857 και ήταν η πρωτεύουσα της βασιλικής βιρμανίας μέχρι την προσάρτηση στην βρετανική αυτοκρατορία το 1885.
[10]: Ratangiri: πόλη-λιμάνι της ινδικής πολιτείας Μαχαράστρα στην Αραβική Θάλασσα. εκεί υπάρχει ακόμα το σπίτι/παλάτι του Thibaw όταν εξορίστηκε από τους βρετανούς.
[11]: Λόρδος Dufferin: Frederick Temple Hamilton-Temple-Blackwood, 1ος Μαρκήσιος των Dufferin και Ava. ένας από τους πιο σημαντικούς διπλωμάτης της βικτωριανής εποχής, κυβερνήτης του καναδά, αργότερα αντιβασιλέας των βρετανικών ινδιών. χειρίστηκε σε μεγάλο βαθμό το Μεγάλο Παιχνίδι (την σύγκρουση βρετανίας και ρωσίας για το αφγανιστάν).
