ώρα για λίγη τέχνη: κεν λόουτς - η τελευταία παμπ

όταν παίζουν γκα-φρα (που λέγανε και οι ζήτανι) και ο γ.γ. του πλοκ μπορεί να πληρώσει κανά εισιτήριο ή να αγοράσει κανά δίσκο ή κανένα βιβλίο, θα κάνει ανταποκρίσεις από συναυλίες, ή ταινιοθεατροβιβλιοδισκοκριτικές, συμβάλλοντας με αυτό τον τρόπο στον ζντανοφικό κανόνα του ποιες καλλιτεχνικές δημιουργίες θα θεωρούνται αποδεκτές μετά την κατάληψη της εξουσίας και της επιβολής του επαναστατικού ολοκληρωτισμού (όχι του πλοκ ρε).

σε παλιότερο ποστ του, ο γ.γ. του πλοκ είχε αναφερθεί σε ταξίδι του στην βορειοανατολική αγγλία, και συγκεκριμένα στο Νιουκάστλ και στο Ντιούραμ, όπου παρευρέθηκε στην καθιερωμένη από τα μέσα του 19ου αιώνα διαδήλωση των ανθρακωρύχων. η βρετανία από την δεκαετία του 80 όπως είναι γνωστό προχώρησε στην αποανθρακοποίηση της βιομηχανίας της, που οδήγησε στην ηττημένη απεργία του 1984-1985. η απεργία έχασε, η θάτσερ κέρδισε, τα ανθρακωρυχεία έκλεισαν, η βορειοανατολική αγγλία αποβιομηχανίστηκε, χιλιάδες εργάτες έχασαν τις δουλειές τους. η δουλειά στα ανθρακωρυχεία ήταν για πολλούς από τους geordies (το παρατσούκλι των ανθρώπων που ζουν στην περιοχή του ποταμού Tyne) κομμάτι της ταυτότητας τους, γι' αυτό και οι μνήμες από την απεργία ακόμα υπάρχουν, και προφανώς γι' αυτό συνεχίζεται και η παράδοση της διαδήλωσης των ανθρακωρύχων.

ένα από τα θέματα που απασχολούν την νέα ταινία του Κεν Λόουτς The Old Oak (ελληνιστί Η Τελευταία Παμπ - τραγικό) είναι και η απεργία των ανθρακωρύχων και η μνήμη της εργατικής αλληλεγγύης. πολύ γρήγορα και χωρίς πολύ σπόιλ, σε ένα χωριό κοντά στο Ντιούραμ εγκαθίστανται μερικοί σύριοι πρόσφυγες. καθώς φτάνουν με ένα λεωφορείο στα σπίτια που θα μείνουν τους βρίζει μια ομάδα ξενοφοβικών κατοίκων. ο Τι Τζέι Μπάλανταιν είναι ιδιοκτήτης της παμπ The Old Oak και βοηθάει τους πρόσφυγες και γίνεται φίλος με την πρόσφυγα Γιάρα, η οποία έχει ως χόμπι να βγάζει φωτό με μια κάμερα που της είχε δώσει ο πατέρας της που είναι φυλακισμένος από το καθεστώς άσαντ. στην παμπ του Τι Τζέι συχνάζει μια ομάδα ντόπιων που δεν γουστάρει καθόλου τους πρόσφυγες και ζητάνε από τον Τι Τζέι να τους παραχωρήσει μια πίσω αίθουσα στην παμπ για να κάνουν μια συνέντευξη τύπου με σκοπό να αναφερθούν στα οικονομικά προβλήματα των κατοίκων της αποβιομηχανισμένης περιοχής τους και να διαμαρτυρηθούν γιατί οι πρόσφυγες παίρνουν τρόφιμα και βοήθεια, ενώ αυτοί όχι. ο Τι Τζέι αρνείται, όμως αργότερα πείθεται από την Γιάρα και μια αγγλίδα εθελόντρια να χρησιμοποιηθεί η αίθουσα για συλλογική κουζίνα για όλους τους κατοίκους του χωριού, ντόπιους και πρόσφυγες. οι ρατσιστές εξαγριώνονται και σαμποτάρουν την κίνηση αλληλεγγύης, καταστρέφοντας την αίθουσα. ο Τι Τζέι, έχοντας χάσει την αίθουσα ταυτόχρονα με το σκυλάκι του, πάει για να αυτοκτονήσει, όμως τον προλαβαίνει η αγγλίδα εθελόντρια και του λέει ότι μαθεύτηκε ότι πέθανε - εκτελέστηκε; - ο πατέρας της Γιάρα στην συρία. πίσω στο χωριό, μαζεύεται πλήθος κατοίκων με κεριά, λουλούδια και αντικείμενα για να ευχηθούν συλλυπητήρια στην οικογένεια της Γιάρα - μεταξύ τους και κάποιοι από τους μετανιωμένους, πλέον, ρατσιστές. στο τέλος της πορείας, άγγλοι και σύριοι κάτοικοι πηγαίνουν στην διαδήλωση των ανθρακωρύχων κρατώντας το μπάνερ που έφτιαξαν κάποιοι σύριοι.

οκ, η ταινία ασχολείται με τα σύνηθη θέματα του Λόουτς. ανεργία, εργατική αλληλεγγύη, κρατική εγκατάλειψη των φτωχών, κοινωνικά προβλήματα. οι χαρακτήρες του είναι πάντα πολύ ανθρώπινοι, όλα όσα συμβαίνουν θα μπορούσαν να έχουν συμβεί στην πραγματικότητα, ή να είναι ντοκιμαντέρ σε έναν βαθμό. στην ταινία υπάρχουν κάποιε δυνατές στιγμές: η επίσκεψη της Γιάρα στον ιστορικό καθεδρικό του Ντιούραμ, η σκηνή με την προβολή των φωτογραφιών της Γιάρα και τo μακάμ που παίζει ένας σύριος στο ούτι, η συγκέντρωση των κατοίκων για τα συλληπητήρια για τον νεκρό πατέρα.

νομίζω αντικειμενικά κακή ταινία του Λόουτς δεν υπάρχει. άντε ίσως κάποιες από τις πρώτες του στην δεκαετία του 70 ήταν πολύ βαρετές. κάποιες από τις ταινίες του ίσως είναι αδιάφορες. οι ταινίες του που έχουν αποδώσει συναισθηματικά τον σπαραγμό που βγάζουν τα θέματα της απώλειας ή της προσωπικής καταστροφής είναι υπέροχες: Ladybird, Ladybird, My Name Is Joe, I, Daniel Blake. ακόμα καλύτερες είναι οι ταινίες του που έχουν καταφέρει να φτιάξουν ωραίους χαρακτήρες: Jimmy's Hall, Sweet Sixteen, Raining Stones, The Angels' Share (κι ας μην είναι τόσο "πολιτική" η τελευταία). το The Old Oak ωστόσο θεωρώ ότι σίγουρα δεν είναι μέσα στις "καλύτερες" του. θεωρώ ότι οι χαρακτήρες δεν έχουν ιδιαίτερο βάθος παρά το συναισθηματικό φορτίο της απώλειας που κουβαλάνε. ειδικά οι σύριοι πρόσφυγες είναι αρκετά στο background - ακόμα και η Γιάρα αναφέρεται ελάχιστα στην ζωή της στην συρία ή στους προσφυγικούς καταυλισμούς. για παράδειγμα ο αδερφός της Γιάρα τρώει ξύλο από ρατσιστές συμμαθητές που βγάζουν στο τικτοκ και το βίντεο του ξυλοδαρμού και εκεί τελειώνει όλο. στο ξεκούδουνο γίνεται μια μικρή αναφορά στο καθεστώς άσαντ και ο αδερφός της παρακολουθεί βίντεο από βομβαρδισμούς του καθεστώτος. ναι, το juxtaposition που κάνει ανάμεσα στους αλληλέγγυους και τους ρατσιστές εντός ενός μικρού χωριού είναι πολύ σημαντικό, ωστόσο δεν υπάρχει κάποια ένταση, κάποια ιδιαίτερη ρήξη. όλα καταλήγουν στον ψυχισμό του κύριου πρωταγωνιστή, του Τι Τζέι, που όμως ακόμα και αυτός δεν είναι ένας ιδιαίτερα αναπτυγμένος χαρακτήρας. και τελικά, ρε Λόουτς, οκ ιστορική η απεργία, γαμιέται το κουφάρι της θάτσερ κλπκλπ. όμως δεν νομίζεις ότι κάποτε πρέπει να ξεκολλήσετε από εκείνη την ιστορία; ναι κατέστρεψε οικονομικά ολόκληρες γενιές, όμως αντικειμενικά ήταν μια απεργία καταδικασμένη σε ήττα γιατί ήταν μια απεργία καθοδηγούμενη από τους εργατικούς. αυτούς στους οποίους ήσουν γραμμένος μέχρι πριν τρία χρόνια και λιβάνιζες τον κόρπυν. το να μας περνάς ως θετικό δείγμα εργατικής ταυτότητας την διαδήλωση των ανθρακωρύχων, που είναι κατά βάση μια συγκέντρωση επιβεβαίωσης του ελέγχου των συνδικάτων από το labour party, ok κάπου ώπα. μια ζωή εκεί θα μείνετε.

(θα πει κάποιος, "εδώ ρε γ.γ. ο Λόουτς είναι σύντροφος του μπαρούφα και πήγε στο συνέδριο του ναυαγισμένου μερα25, στην διαδήλωση των ανθρακωρύχων θα κολλήσει;" δεν θα μπορούσα παρά να συμφωνήσω)

ωστόσο παραμένει ταινία Λόουτς. είναι ένα καλό 1,5ωρο και ενδεχομένως η φάση με την προσπάθεια εύρεσης μιας κοινότητας μεταξύ ντόπιων και μεταναστών θα μπορούσε να είναι κάτι που θα μπορούσαμε κι εμείς να δούμε πως να το κάνουμε.

δανοί σοσιαλδημοκράτες: μια φορά σοσιαλφασίστες - πάντα σοσιαλφασίστες

ένας από τους αγαπημένους μύθους των αναθεωρητίσκων και ρεφορμιστών κάθε τάσης - σοσιαλδημοκρατικής, τροτσκιστικής, μπρεζνιεφικής - είναι ότι η γραμμή της τρίτης περιόδου της Κομιντέρν (1928-1933) και του έκτου συνεδρίου είναι ότι η "υπερεπαναστατική γραμμή" του συνθήματος τάξη-εναντίον-τάξης, της επικείμενης κατάρρευσης της καπιταλιστικής σταθερότητας και της άρνησης συνεργασίας με την σοσιαλδημοκρατία ευθύνεται για την άνοδο του φασισμού. πιο συγκεκριμένα, το σύνθημα "οι σοσιαλιστές είναι φασίστες" και η γραμμή του σοσιαλφασισμού, που σήμαινε την στόχευση της σοσιαλδημοκρατίας ως του κύριου στόχου του κομμουνιστικού κινήματος για ανατροπή και επανάσταση θεωρείται ότι άφησε ελεύθερο τον χώρο για την άνοδο του χίτλερ στην εξουσία. το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας (KPD), ο γ.γ. του Ερνστ Τέλμαν, και τα συνδικάτα του κατηγορούνται ότι επέλεξαν την επίθεση στο spd αντί για την σύμπηξη ενιαίου εργατικού μετώπου μαζί του ώστε να αποκρούσουν τους εθνικοσοσιαλιστές. οι κριτικές του ιούδα με τα πατομπούκαλα και του πουλατσά εκτοξεύονται εδώ και χρόνια από κάθε καρυδιάς καρύδι που ζήτημα είναι αν έχει κάνει καμιά απεργία στην ζωή του για να δυσφημίσουν το ηρωικό KPD και φυσικά να δοξάσουν το spd ου αιματοκύλησε με αίμα κομμουνιστικών και εργατών την Πρωτομαγιά του 1929 ρίξουν λάσπη στην ιστορία του κόμματος που απαγορεύτηκε την ημέρα που ο χίτλερ έγινε κιγκαλερί ενώ το spd άραζε στην κοινοβουλευτική του πέτσα και στην ματωμένη ένδοξη ιστορία του RFB που σφαγίασε ουκ ολίγα sa και μπάτσους.

η ξεφτίλα της υπόθεσης βέβαια είναι ότι - τουλάχιστον στην ελλάδα - συνολικά ο κκεδογενής και μ-λ χώρος επίσης κατηγορεί την γραμμή του σοσιαλφασισμού ως ηττημένη και εξαίρει τον πρώιμο ρεβιζιονιστή Δημητρόφ που πρωτοστάτησε για την αλλαγή και την επιβολή της ρεφορμιστικής γραμμής του λαϊκού μετώπου. σε κάποια άλλη ανάρτηση ο γ.γ. του πλοκ θα ασχοληθεί εκτενώς με τις θεωρητικές και πρακτικές προεκτάσεις του σοσιαλφασισμού και του λαϊκού μετώπου.

ινάφ όμως με την ιστορία. ο σοσιαλφασισμός δεν ήταν μια περιέργεια του Στάλιν ή του Ζινόβιεφ που απλά ξεπεράστηκε όταν ο Στάλιν αποφάσισε να το γυρίσει στο λαϊκό μέτωπο για να υπερασπιστεί την εδαφική ακεραιότητα της Σοβιετικής Ένωσης. ο σοσιαλφασισμός είναι ένα ζωντανο φαινόμενο και όχι μια απλή θεωρία και στην πραγματικότητα ζει και βασιλεύει εκεί όπου ακόμα ζει και βασιλεύει η σοσιαλδημοκρατία.

case in point η δανία. οι δανοί σοσιαλδημοκράτες (Socialdemokratiet) που είναι από το 1924 το βασικά κυρίαρχο κόμμα στην δανία και πιστώνεται την εγκαθίδρυση του διάσημου δανέζικου κράτους πρόνοιας με πρωτεργάτη τον μεσοπολεμικό ηγέτη του thorvald stauning.

όλα καλά μέχρι εδώ; κι όμως, οι δανοί σοσιαλδημοκράτες είναι γνωστοί και για άλλα, όχι και τόσο "προνοιακά" κατορθώματα. στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η δανία είχε κηρύξει ουδετερότητα. τον απρίλιο του 1940, οι ναζί εισέβαλαν στην δανία μέσω της Γιουτλάνδης (του ηπειρωτικού τμήματος της δανίας) και μετά από δύο ώρες "αντίστασης" η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση stauning με διαταγή του βασιλιά χριστιανού του 10ου συνθηκολόγησε και το τρίτο ράιχ μπήκε στην Κοπεγχάγη. η μονοκομματική κυβέρνηση του stauning παρέμεινε στην εξουσία έχοντας επιλέξει να μην αντισταθεί στους ναζί και έχοντας διαπραγματευτεί "ευμενείς" για την δανία όρους όπως την ουδετερότητα, τον κοινοβουλευτισμό και την εδαφική της ακεραιότητα, καθώς οι γερμανοί ήθελαν να έχουν καλές σχέσεις με τους δανούς για την μεταφορά αγροτικών προϊόντων στην γερμανία και επειδή θεωρούσαν τους δανούς άριους. συγκροτήθηκε κυβέρνηση εθνικής ενότητας με πρωθυπουργό πάντα τον stauning με συμμετοχή όλων των κομμάτων (εκτός του αμελητέου ναζιστικού και του ΚΚ) και η δανία μετατράπηκε σε προτεκτοράτο, ή όπως είπε ο ίδιος ο χίτλερ "προτεκτοράτο-πρότυπο." παρά την διάσωση της πλειοψηφίας των εβραίων της δανίας και της παροχής μυστικών πληροφοριών στην βρετανία σχετικά με τα στρατιωτικά σχέδια των ναζί, και παρά την θλίψη του ίδιου του stauning για την άνοδο του φασισμού, και εν τέλει τον θάνατο του από κατάθλιψη το 1942, η κυβέρνηση του ήταν δωσιλογική και συνεργάτρια των ναζί: με την έφοδο των ναζί στην Σοβιετική Ένωση, υπό τις διαταγές των ναζί η κυβέρνηση του stauning έβγαλε εκτός νόμου το ΚΚ Δανίας με ιδιώνυμο νόμο και αφού συνέλαβε μέλη του ΚΚ (μεταξύ των οποίων και βουλευτές), τους οδήγησε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και εν τέλει στο Στούτχοφ, όπου ένας μικρός αριθμός πέθαναν. την ίδια στιγμή, το κύριο τμήμα της βιομηχανικής παραγωγής εξαγόταν στην γερμανία. καλά τι περίμενες θα μου πείτε, αλλά εδώ μιλάμε για συνεργάτες, όχι για τυπική κατοχή. να πάρει ο διάολος, μέχρι και ο άντερς ράσμουσεν, πρωθυπουργός της δανίας για 8 χρόνια και γ.γ. του νάτο για 5 χρόνια καταδίκασε τον σοσιαλδημοκρατικό/σοσιαλφασιστικό δωσιλογισμό.

"νταξ βρε γ.γ. περασμένα ξεχασμένα περασμένα ξεχασμένα κι είμαι καπνός μες στο στούτχοφ που τους έστειλε ο σοσιαλφασισμός" που θα έλεγε και η καίτη γαρμπή. κι όμως όχι αγαπητ@ φιλ@. και να θες να αγιάσεις ο σοσιαλφασισμός δεν θα σε αφήνει μα το μουστάκι του στάλιν. η κυβέρνηση συνεργασίας που κυβερνά τώρα την δανία με πρωθυπουργό την σοσιαλδημοκράτισσα mette frederiksen έχει αποφασίσει την κατεδάφιση ολόκληρων δημόσιων πολυκατοικιών και γειτονιών όπου κατοικούν μη-δυτικοί μετανάστες, περιοχές που η κυβέρνηση ονομάζει "παράλληλες κοινωνίες." η γη όπου θα κατεδαφιστούν τα projects που ζουν οι μετανάστες θα δοθεί σε επενδυτές και θα γίνει τσετριφικέισο.

αντιγράφω από άρθρο των new york times:

"The Danish news media has called the program “the biggest social experiment of this century.” Critics say it is “social policy with a bulldozer.”

The government says the plan is meant to dismantle “parallel societies” — which officials describe as segregated enclaves where immigrants do not participate in the wider society or learn Danish, even as they benefit from the country’s generous welfare system.

[...]

“The welfare society is fundamentally a community, which is based on a mutual trust that we all contribute,” Denmark’s prime minister, Mette Frederiksen, said in March at a summit of the country’s municipalities. “All that is being seriously challenged by parallel societies.”

The law mandates that in neighborhoods where at least half of the population is of non-Western origin or descent, and where at least two of the following characteristics exist — low income, low education, high unemployment or a high percentage of residents who have had criminal convictions — the share of social housing needs to be reduced to no more than 40 percent by 2030."

"Τα δανέζικα media έχουν αποκαλέσει το πρόγραμμα "το μεγαλύτερο κοινωνικό πείραμα του αιώνα." Οι επικριτές απαντούν ότι πρόκειται για "κοινωνική πολιτική με μπουλντόζες."

Η κυβέρνηση λέει ότι το σχέδιο σκοπεύει να ξηλώσει τις "παράλληλες κοινωνίες" - τις οποίες οι αρχές περιγράφουν ως διαχωρισμένους θύλακες όπου οι μετανάστες δεν νιώθουν την ανάγκη να συμμετέχουν στην ευρύτερη κοινωνία ή να μάθουν δανέζικα, μολονότι επωφελούνται από το γενναιόδωρο προνοιακό σύστημα της χώρας.

[...]

“Η κοινωνία της πρόνοιας είναι ουσιαστικά μια κοινότητα, η οποία βασίζεται στην κοινή εμπιστοσύνη ότι όλοι συνεισφέρουμε,” δήλωσε η πρωθυπουργός της Δανίας Mette Frederiksen τον Μάρτιο σε μια συνδιάσκεψη με τις δημοτικές αρχές της χώρας. “Όλο αυτό το σύστημα υπονομεύεται σοβαρά από τις παράλληλες κοινωνίες.”

Ο νόμος ορίζει ότι σε γειτονιές όπου τουλάχιστον ο μισός πληθυσμός είναι μη-Δυτικής καταγωγής ή προέλευσης, και όπου συνυπάρχουν τουλάχιστον δύο από τα παρακάτω χαρακτηριστικά - χαμηλό εισόδημα, χαμηλή εκπαίδευση, υψηλή ανεργία ή υψηλό ποσοστό κατοίκων με ποινικό μητρώο - το ποσοστό της κοινωνικής στέγασης οφείλει να μειωθεί σε όχι λιγότερο από 40% μέχρι το 2030."

για να κατανοήσουμε λίγο καλύτερα την ρατσιστική αυτή πολιτική της σοσιαλφασιστικής κυβέρνησης της frederiksen, αντιγράφω από άρθρο του guardian:

“The objective is to give every child in Denmark the same life opportunities regardless of the neighbourhood they grow up in or of their parents’ background,” said the Danish ministry of transport and housing in a statement. “This means that they have to be exposed to the cultural norms of society as such and not grow up in closed and isolated communities.”

[...]

Meanwhile, far from non-Danish-born citizens wanting to live in “parallel societies”, the evidence suggests they overwhelmingly want to live in mixed neighbourhoods but struggle because of the national housing crisis.

“We actually did some research into this,” says Hans Skifter Andersen, a professor at the Danish Building Research Institute and author of Ethnic Spatial Segregation in European Cities. “We asked non-Danish-born people if they wanted to live in a neighbourhood where the majority came from a non-Danish background. Only 2% said yes.

“What a third of respondents did want, however, was to live close to friends and family for practical and emotional support. This proximity was far easier to achieve in the least desirable areas, because rents and waiting lists for housing there were notably shorter.”"

"“Ο στόχος είναι να δοθούν σε κάθε παιδί στην Δανία οι ίδιες ευκαιρίες ζωής ασχέτως της γειτονιάς που μεγαλώνουν ή του υπόβαθρου των γονιών του,“ δήλωσε το δανέζικο υπουργείο μεταφορών και στέγασης σε ανακοίνωση του. “Αυτό σημαίνει ότι είναι υποχρεωμένα να εκτεθούν στις πολιτισμικές νόρμες της κοινωνίας ως τέτοιες και όχι να μεγαλώνουν σε κλειστές και απομονωμένες κοινότητες.”

Στο μεταξύ, αντίθετα με την πεποίθηση ότι οι πολίτες που δεν γεννήθηκαν στην Δανία θέλουν να ζουν σε "παράλληλες κοινωνίες," τα στοιχεία δείχνουν ότι στην πραγματικότητα επιθυμούν να ζουν σε μικτές γειτονιές αλλά πασχίζουν εξαιτίας της πανεθνικής στεγαστικής κρίσης.

“Στην πραγματικότητα κάναμε έρευνα πάνω στο θέμα,” αναφέρει ο Hans Skifter Andersen, καθηγητής στο Δανέζικο Ινστιτούτο Οικοδομικής Έρευνας και συγγραφέας του βιβλίου Εθνοτικός Χωροταξικός Διαχωρισμός στις Ευρωπαϊκές Πόλεις. “Ρωτήσαμε ανθρώπους μη γεννημένους στην Δανία αν θα ηθελαν να ζουν σε μια γειτονιά η πλειοψηφία της οποίας δεν έχει Δανέζικη καταγωγή. Μόνο 2% απάντησαν θετικά.

Αυτό που θέλουν ωστόσο το ένα τρίτο όσων απάντησαν ήταν να ζουν κοντά σε φίλους και οικογένεια για πρακτική και συναισθηματική στήριξη. Αυτή η εγγύτητα ήταν πιο εύκολο να επιτευχθεί στις λιγότερες επιθυμητές περιοχές, καθώς τα ενοίκια και οι λίστες αναμονής για στέγαση εκεί ήταν σαφώς χαμηλότερες.”"

η σοσιαλφασιστική κυβέρνηση της frederiksen μπορεί να καλλωπίζει τον επιθετικό ρατσισμό της με εκφράσεις όπως "παράλληλες κοινωνίες" και "ευκαιρίες για όλα τα παιδιά" όμως αυτό δύσκολα κρύβεται. άλλωστε η ίδια η frederiksen δεν είναι ξένη ως προς την χρήση ρατσιστικού και αντιμεταναστευτικού λόγου.

από την εποχή που βρισκόταν στην αντιπολίτευση (μέχρι το 2019) χρησιμοποιεί ακροδεξιό ρατσιστικό λόγο, ζητώντας τον επαναπατρισμό "μη-δυτικών" προσφύγων και μεταναστών, την υποχρεωτική εργασία για τους μετανάστες ώστε να παίρνουν επιδόματα, ενώ ψήφισε νόμο για την απαγόρευση της μπούρκας και του νικάμπ.

για να γυρίσουμε όμως στους παραλληλισμούς της κυβέρνησης της με τον δωσιλογισμό της κυβέρνησης stauning την εποχή της ναζιστικής κατοχής, όντας αρχηγός της αντιπολίτευσης, το 2016 ψήφισε το νόμο περί κατάσχεσης κοσμημάτων, χρημάτων και άλλων αντικειμένων αξίας μεταναστών που έφερε προς ψήφιση η κυβέρνηση του φιλελεύθερου κόμματος του lars lokke rasmussen. ο νόμος μπήκε στην πράξη πρώτη φορά επί κυβέρνησης frederiksen. 

αν @ αγαπητ@ αναγνώστ@ βρίσκουν ομοιότητες ανάμεσα στην κλοπή των κοσμημάτων των μεταναστών και την κατάσχεση των υπαρχόντων των εβραίων στα ναζιστικά γκέτο και στρατόπεδα συγκέντρωσης, δεν θα είναι σύμπτωση. γιατί; επειδή μια φορά σοσιαλφασίστες - πάντα σοσιαλφασίστες.

μεγάλες στιγμές του ιμπεριαλισμού: οι πρόσφυγες της γάζας

το π.γ. της κ.ε. του πλοκ πιστό στις αντιιμπεριαλιστικές του αρχές (= πιστό στο κλίκ=πέητ) αποφασίζει με κοοπτάτσια την επιβολή μιας νέας μόνιμης στήλης που θα αναρτάται κάθε τετάρτη με τίτλο "μεγάλες στιγμές του ιμπεριαλισμού," στην οποία θα σχολιάζονται παλιά ή νέα λόγια και έργα των διαφόρων κηνσόρων του ιμπεριαλισμού.

ως κλασικός καρπαζοεισπράκτορας της πολιτικής της αμερικής, η εε ετοιμάζεται να δεχτεί τους παλαιστίνιους πρόσφυγες. πως να πει λοιπόν και αυτός ο έρμος ο σήφης ο πορέλ ότι δεν θέλουμε βρε παιδί μου άλλους μουσουλμάνοι να μας πάρουν τις γυναίκες και τις δουλειές αλλά με έναν τρόπο που να μην τον πούνε και ρατσιστή; αντιγράφουμε από την εφημερίδα των συριζαίων:

"Όσο για την Ευρώπη, αυτή εξακολουθεί να στηρίζει τον Ισραήλ, αν και ο ύπατος εκπρόσωπος της ευρωπαϊκής διπλωματίας Ζοζέπ Μπορέλ χαρακτήρισε το ισραηλινό τελεσίγραφο ω «μη ρεαλιστικό»."

αυτό που θέλει να πει εδώ ο πορέλ είναι: "ρε ισραηλινοί, ρε καλέ μου μπίμπη, κάντε κάτι να τους κρατήσετε μέσα στην γάζα, σκοτώστε τους όλους στην τελική, αλλά προς θεού μην τους διώχνετε από κει πέρα και μας τους φορτώσει μετά εδώ η αίγυπτος και ζητάει κι αυτή μετά λεφτά σαν τον σουλτάνο και τον κούλη."

προφανώς για τους αξιωματούχους της εε ο θάνατος δύο εκατομμυρίων παλαιστινίων και η στήριξη στους γενοκτόνους σιωνιστές είναι πιο ρεαλιστικά σχέδια από το να πάρουν πρόσφυγες.